Otulina o sztuce to podcast, w którym przybliżam wam tajniki
sztuki dawnej. Nazywam się Aleksandra
janiszewska kardona, zapraszam was fascynującą podróż.
Majowy odcinek mam dla was dzisiaj w trochę może mrocznym
wykonaniu, ponieważ sięgnęłam po obraz Johna everetta miye of
felia. Obraz znajduje się w Londynie w
tate brittain i zdradzę wam, że na żywo jest o wiele mniejsze,
niż można się tego spodziewać. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam go
właśnie w londyńskiej galerii. Byłam zaskoczona, bo szukałam.
Wielkoformatowego dzieła, które wypełni przynajmniej pół ściany,
a znalazłam obrazek, który ma 76 cm x 111 cm.
Sami przyznacie, że to dosyć niewielki format i jest to o
tyle ciekawsze, że artysta malował ten obraz naprawdę
długo, ponieważ od lipca 1851 roku do zimy 1852, czyli
spokojnie, możemy mówić, że malował go przez pół roku, ale
zanim opowiem wam, czemu wybrał taki mały format?
Czemu bohaterką tego obrazu jest ofelia, którą znacie zapewne z
hamleta? I gdzie w zasadzie był malowany
ten obraz to chciałabym w tym miejscu podziękować wszystkim
patronką patronom otulinę o sztuce w serwisie patronajta i
wyjątkowo pani renacie, która zdecydowała się wspaniałomyślnie
dołączyć do tego grona. Wasze wsparcie jest dla mnie
realną pomocą w tworzeniu tych treści, którymi dzielę się w
podcaście otulinę o sztuce, ale też na moich profilach.
Czy to na Instagramie, czy na Facebooku jest to praca,
przygotowywanie tych utworów oczywiście.
Sprawiająca mi dużo satysfakcji, ale tym dla mnie to jest
ważniejsze, jeżeli wiem, że i wy uznajecie to po prostu za ważne,
wartościowe i chcecie wspierać tą moją działalność w
upowszechnianiu wiedzy o sztuce, a ja naprawdę wierzę, że sztuka
ma moc zmieniania życia. I tutaj wracamy do ofelii.
Dzisiaj wybrałam ten obraz z 2 powodów.
I jednym jest majówka i majowy okres, który za oknem myślę.
Wszyscy obserwujemy ten festiwal wybuchu kwiatów.
Zapachów kolorów, światła i właśnie tym też dla mnie jest
ofelia od strony wizualnej i to słusznie myślę dlatego, że mi je
malował, to obserwując przyrodę, ale z drugiej strony też
chciałam zaprosić was, jeżeli jeszcze nie zdecydowaliście się
tu zachęcić was do tego ażebyście wzięli udział w
majowym cyklu wykładów o sztuce dziewiętnastego wieku, który
prowadzę standardowo. Transfer w środy o godzinie
20:00 i przyjrzymy się całej panoramie dziewiętnastego wieku
od początków od romantyzmu przez akademizm wszelkie rewolucje i
zmiany w sztuce i skończymy na sztuce polskiej.
Jeżeli macie ochotę posłuchać o tym, to jeszcze można kupić
karnety. Cykl startuje w środę 6 maja.
No dobrze, a my przenosimy się w sam środek dziewiętnastego wieku
przenosimy się do epoki. I wiktoriańskiej do Anglii,
gdzie w 1848 roku założone zostało bractwo prerafaelitów,
znaczy samo się nie założyło. Było założone przez grupę
studentów fill Royal Academy of arts, czyli fill królewskiej
Akademii sztuki. To była jednostka nauczająca
sztuki w Wielkiej Brytanii, analogiczna do Akademii
francuskiej. Posiadała również podobne sposób
fill nagradzania czy też pokazywania dzieł swoich fill.
Członków akademików też organizowała coś na kształt
salonów takich pokazów, dorocznych i tam artyści mieli
okazję zaprezentować swoje dzieła.
Publiczność miała okazję je zobaczyć, skomentować fill,
kupić, ocenić. I bractwo prerafaelitów pomimo
tego, że składało się ze studentów, to ich gest
założycielski wynikał z buntu wobec tej sztuki akademickiej
sztuki mieszczańskiej sztuki wiktoriańskiej sztuki.
Można powiedzieć dla nich zakłamanej, takiej, która
idealizowała takiej, która. Oklejała prawdę w kolorowe
sreberka, tak bym to nazwała bardzo metaforycznie.
I buntowali się przeciwko sztuce właśnie pozbawionej wartości
moralnych, pustej, opowiadającej historię, która w żaden sposób
nie poruszają uczuć, nie poruszają emocji, nie mają
żadnej wartości moralnej. Tutaj te wszystkie nagie boginie
może alegorie byłyby dla nich jakoś znośne, ale cała nagość
zupełnie niepotrzebna. Tłumaczona niby płaszczem
akademickim, znaczy tym płaszczem sztuki klasycznej,
ale. Zupełnie tylko takim liskiem
figowym, który do niczego. Tego nie prowadził i chcieli
powrotu do sztuki sprzed rafaela, dlatego nazywaj się prl
tami upatrywali prawe lu właśnie ten punkt przełomowy, kiedy
sztuka zatraciła swoją wrażliwość, zatraciła swoją
naturalność prawdę i zaczęła dążyć ku idealizacji estetyzacji
pewnym przekłamaniom prawdy, a oni chcieli docierać do tego, co
jest sednem życia. Chcieli sztuki.
Jednocześnie symbolicznej sztuki, która by jakieś treści
prezentowała, a z drugiej strony chcieli pozostać przy obserwacji
rzeczywistości przy realizmie czasem nie do końca ładnym,
czasem niewygodnym. Trochę nam to pobrzmiewa
caravaggio, tylko, że ich sztuka jest sztuką takich łagodnych
gestów bardziej opiera się na znajomości czy to historii, czy
tej, która jest przedstawiana właśnie.
Wiadomości kontekstu i takiego łagodnego opowiadania, czasem
trudnych historii i sięgali do tematów, które były tematami z
przeszłości. Fill sięgali do średniowiecza,
do jego legend, do historii też do tematów religijnych, fill czy
też do literatury. I tutaj oczywiście szekspir nam
się kłania również. I starali się przedstawiać te
dzieła w takim kluczu realistycznym właśnie, ale
jednocześnie nie stronili od kolorów, często ze sobą trochę
kontrastujących te dzieła są w bardzo takiej nasyconej
kolorystyce. To też było w kontrze do tego,
co Akademia proponowała. Można powiedzieć, że wiele z ich
wyborów wiele z tych ruchów. Artystycznych, na które się
decydowali, podyktowanych było po prostu buntem przeciwko
ustalonej rzeczywistości akademickiej.
Przeciwko idealizacji i właśnie john averettmije był jednym
można powiedzieć z ojców założycieli bractwa razem z
dante, gabrielem roset, tim i williamem holmanem hantem jego
zaprzyjaźnionymi kolegami z Royal Academy of arts.
Co ciekawe mi je już jako jedenastolatek został przyjęty
do Akademii. Co oczywiście czyniło z niego
wyjątkową postać, bo to nie było nie było w zwyczaju, a bractwo.
Zostało założone ten moment założycielski, miał miejsce w
jego rodzinnym domu w Londynie, kiedy artysta miał zaledwie 19
lat. Chociaż tutaj myślę, że to jest
też zrozumiałe, taki poryw młodzieńczego zapału, potrzeby
właśnie zrewolucjonizowania zreformowania sztuki i wiary w
to, że to się uda. Co prawda życie samego mi je
pokazuje, że już. W 10 lat później zrozumiał, że.
Cóż, no w życiu też trzeba zarabiać i ta jego sztuka trochę
się bardziej skomercjalizować. Powała trochę zaczęła też
współgrać z gustami powszechnymi, ale ten moment
myślę zakładania bractwa, zakładania czegoś nowego,
marzenia o tym, ażeby odnowić sztukę, nadać jej czystość, jest
jak najbardziej no romantycznym gestem.
Myślę, że też wiele z romantyzmu też przejmuje takim duchowym
patronem tego bractwa był john rasking, teoretyk, krytyk
sztuki, wielki orędownik powrotu do ideałów średniowiecznych do
sztuki średniowiecznej. Który wspierał samego, mija w
jego wczesnej karierze. Tutaj taka ciekawostka jego żoną
była efi grey, która jednak wystąpiła rozwiązanie małżeństwa
ze względu na to, że nie zostało ono nigdy skonsumowane i potem
została żoną właśnie mi je wcześniej było jego modelką, a
potem została jego żoną. Mije tak samo jak w r rafali ci
sięgał do tematów literackich, tematów religijnych też
przewijają się. W tej twórczości tematy
rodzajowe związane z życiem osób niższego stanu, często to klasy
pracującej, czy to osób mieszkających na wsi.
I tutaj takim dziełem, które wzbudziło wielkie kontrowersje.
Rok przed tym, zanim zaczął malować o felie był Chrystus
domu rodziców, znany też jako warsztat cieślik, cieśli.
I to jest dzieło ukazujące świętą rodzinę, ale w takim
nietypowym ujęciu zbulwersowało ówczesną opinię publiczną,
ponieważ nie była ona przyzwyczajona do takiego.
No właśnie naturalistycznego ukazania sceny domowe jeszcze w
bardzo takie współczesny sposób, ponieważ wszystkie te postacie
wyglądają jak właśnie z dziewiętnastego wieku.
Wyjęte troszkę może histeryzowane są te strony
stroje, ale nie jest to takie przeniesienie do przeszłości nie
są idealizowane, chociaż dzisiaj, kiedy patrzymy na to
dzieło, to jest tam pewna doza spokoju, braku gwałtowności
pomimo tego, że Chrystus jako dziecko pokazuje zranioną rękę,
właśnie pomagając ojcu w jego warsztacie ciesielskim.
No i tutaj oczywiście jest to analogia do jego przyszłości, do
tego, że. Ta dłoń będzie rzeczywiście.
Przebita gwoździem i to jest zapowiedź jego śmierć na krzyżu,
ale nic w tej scenie tego nie zwiastuje.
Oprócz tego właśnie symbolicznego tutaj gestu i
przejęcia jego matki Marii, która z kolei też jest pokazana
jako młoda dziewczyna. Pochylająca się nad nad synem,
patrząca na jego dłoń i sama wydaje się być dzieckiem,
pomimo, że dzisiaj to dzieło nie ma w sobie nic nietypowego.
Czy nawet moglibyśmy powiedzieć, że jest lekko idealizowane?
To wywołało oburzenie i nawet Charles dickens nazwał ten obraz
odrażającym. Tym ciekawsze to jest
obserwowanie tego z perspektywy czasu w ogóle słuchanie opinii
krytyki, czytanie jej dzisiaj po latach pokazuje nam, jak krytyka
w ogóle jest trudnym zawodem i ta z dziewiętnastego wieku jest
wyjątkowo zjadliwa. Dziś myślę, że w wielu
przypadkach dla nas niezrozumiała i też broniąca
zupełnie innych wartości estetycznych innego stylu niż
ten, który nam się dzisiaj podoba i to powróci również przy
opiniach na temat ofelii. Ofelia powstała oczywiście na
podstawie hamleta, natomiast nie odnosi się do sceny, która jest
odgrywana. W trakcie pokazywania tej
sztuki, ale opiera się na rozmowie między królową gertrudą
a lea RTS em, czyli bratem o felli, w którym to królowa
relacjonuje smutny koniec dziewczyny, która dowiedziała
się o tym, że jej ukochany, czyli hamlet zabił przypadkiem,
ale zabił jej ojca. I ona w tym momencie przeżywa
całkowite załamanie. Idzie nad rzekę, idzie w naturę
zbierać kwiaty i tam staje się rzecz straszna, mianowicie wpada
do wody i to nie w tej wodzie, nie do końca świadoma swojego
strasznego losu i tego co ją czeka.
Przynajmniej tak to jest opisywane już na pewno pokazał
to malarz. Właśnie w ten sposób.
Szekspir był bardzo poważanym twórcom w dziewiętnastym wieku.
Oczywiście szekspir był znany też i w wiekach poprzednich.
Ale dziewiętnasty wiek jest czymś w rodzaju taki wybuchu
popularności Szekspira, on się staje super gwiazdą jego dzieła
są wystawiane, są publikowane jest w powszechnym dyskursie.
Bohaterowie jego utworów pojawiają się tak, jak tutaj w
obrazach, ale też pojawiają się w rzeźbach.
Ilustracjach jest popularny nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale
to Wielka Brytania z oczywistych względów uważa go.
Jako swojego bohatera jest przedmiotem dumy narodowej.
Spokojnie można powiedzieć, że to właśnie dziewiętnasty wiek
nadał szekspirowi status bóstwa nieomal stawianego powyżej
jakiegokolwiek innego pisarza z jego czasów, niezależnie od
tego, że w szesnastym wieku szekspir raczej był traktowany
na równi z innymi dramaturgami z innymi pisarzami.
To tutaj za sprawą trochę romantyków, którzy przypomnieli.
Jego postać jego utwory został wylansowany.
Moglibyśmy powiedzieć i tak też tutaj ofelia zostaje wybrana
przez meeę pewnie trochę na zasadzie powszechności też tych
utworów Szekspira, pewnej świadomości.
O jego bohaterach i pewnie też dostępności tych opowieści o
felia jest bowiem bohaterką tragiczną bohaterką,
jednocześnie czystą, niewinną, zupełnie nie podporządkowaną.
Skażeniom wszystkich innych bohaterów, którzy w hamlecie są
i którzy sprowadzają też sami na siebie ten tragiczny los.
Ona jest ofiarą ich działań i to jak mi je ukazał, ją na obrazie
też jest takim momentem. Tuż przed jej zatonięciem ona
unosi się na wodzie. Proszę powiedzieć, że w końcu
jest szczęśliwa. W końcu jest wolna, jej usta
układają się w fill, to są lekko otwarte.
Wydaje się, że śpiewa, śpiewa może pieśń pochwalną, czując
jedność z naturą, może przeczuwa nadchodzącą śmierć, może zmawia
modlitwę. I jej suknia, którą ukazał
artystę. Pozornie delikatna unosi się na
wodzie, ale już za chwilę już niebawem niczym kamień pociągnie
dziewczynę na samotno i tym samym zakończy jej życie.
Jakkolwiek brutalnie by to nie zabrzmiało, była idealną
bohaterką dla obrazu rafalickiego i myślę, że dlatego
też mi je po nią sięgną. Co ciekawe, proces malowania
tego obrazu jest zupełnie odwrotny od tego, niż to było
przyjęte. Przedstawiona jest osoba ukazana
w pejzażu. Zazwyczaj artyści zaczęliby od
namalowania postaci jako najważniejszej w kompozycji
umieszczonej. No w tym miejscu, w którym była
przeznaczona. No ale centralnie i dopiero
potem malowany byłby pejzaż, jednak mi je zdecydował się na
odwrotny proces malarski malował dzieło w 2 etapach.
Najpierw pejzaż dokładnie namalowany z rozmysłem,
namalowane w plenerze i malował go przez 5 miesięcy.
Rzeczywiście siedząc w plenerze, a dopiero później została dodana
postać Kobiety. I tutaj już modelka była w
pracowni w Londynie. To Elizabeth sidal, która
pozowała dla niego. Potem została żoną dante
Gabriela rosettitiego. Sama również była malarką,
poetką wystawiała jako jedyna kobieta z bractwem.
No niestety jeżeli chodzi o samą sida, to jej życie nie było zbyt
szczęśliwe. Była dosyć kruchej konstrukcji
psychicznej, chociaż tak to jest przedstawiane nie, nie wiemy
wiele więcej o niej i zmarła w wieku 32 lat.
Poza życiu zbyt dużej dawki laudanum.
To jest obiad pozyskane z smaku i tutaj różne są zdania na ten
temat. Czy to był gest samobójczy, czy.
Może to było przedawkowanie nieświadome natomiast.
Na pewno była w depresji. Po narodzinach martwej córki,
ale również była słaby ogo zdrowia, słabszej konstrukcji
psychicznej i chyba już sami widzicie, że i współcześniej
zbudowali pewną paralelę między jej końcem rzeczywistym samej
modelki a historią ofelii, do której pozowała fill tao było
komentowane. To było zauważane, zanim jednak
mi je zabrał się za szkicowanie postaci sidal.
Spędził 5 miesięcy w sari, gdzie można powiedzieć, że zbudował
sobie mały obóz. Nad lokalnym potokiem i tam
dokonywał obserwacji flory, przede wszystkim malując w
plenerze i to jest nietypowe, ponieważ jesteśmy w roku
pięćdziesiątym pierwszym kilka dekad, zanim impresjoniści
wyruszą ze swoimi farbami ze swoimi podobraziami, żeby
malować zmieniającą się rzeczywistość zmieniającą się
pogodę. Zmieniające się impresje
związane z ze zmianami atmosferycznymi.
A prera felici już w połowie, a dziewiętnastego wieku malowali
również przede wszystkim w naturze.
Nie tak jak mieli to w zwyczaju artyści i współcześnie, czyli
tworzenie szkiców z tego, co ich otacza z tej rzeczywistości, ale
później zanoszenie ich do pracowni i dopiero w pracowni
wykańczanie. Łączenie tworzenia z tego
najlepszego możliwego widoku. I mi je dlatego też wybrał taki
niewielki format. W sumie, żeby było mu wygodnie
pracować w plenerze, pracować w naturze i nie był jedyny, bo
inni perra felici na przykład jego kolega holman hand też
pracował i to nawet niedaleko tego miejsca, gdzie on malował.
Pejzaż do ofelii malował swoją kompozycję również siedząc w
plenerze, również obserwując przyrodę, zachowały się listy
malarza, mija z tego okresu. Dwudziestodwuletniego mężczyznę,
który zdaje się, że wtedy odkrył, że malowanie w
przyrodzie to nie tylko sama uroda, to nie tylko sama
przyjemność obserwowania natury, ale też nie lada wyzwanie i w
jednym z listów zachowanych właśnie z tego okresu donosił,
że muchy z sarej są szczególnie masywne i mają upodobanie do
ludzkiego ciała. Właściciel ziemi, przez którą
przechodził, groził mu pozwem, zawtargnięcie na jego pole i
zniszczenie siana. Dodatkowo narzekał, że wiatr,
który towarzyszył mu w jego pracy, był tak silny, że próbuje
wepchnąć go do wody i przybliżyć doznania samej eufalii.
Jak podsumował sam malarz, z pewnością malowanie obrazów
takich okolicznościach. Byłoby dla mordercy większą karą
niż powieszenie, a mimo to on został tam przez 5 miesięcy i
malował naturę. Bardzo dokładnie obserwował
roślinność i oddawał jej wygląd i przez ten czas miał okazję też
zobaczyć, jak kwitną różne rośliny.
Też uwiecznić to na płótnie rośliny kwitnące o różnych
porach roku, takich, które kwitną wiosną.
Kwitną latem kwitną wczesną jesienią i umieścił je właśnie w
swojej kompozycji. Część z nich to kwiaty opisane
przez samego Szekspira w hamlecie jako te, które zbierała
ofelia, ale część z nich to takie, które.
Zaobserwował sam emie, a jednocześnie takie, które wiążą
się z symboliką scen z symboliką tego miejsca.
Bo okresy wiktoriański to też duże zamiłowanie do różnego
rodzaju symboliki, w tym symboliki kwiatów.
Niezwykle to było popularne. Wcześniej też oczywiście
odczytywano w takim kluczu symbolicznym, czy to martwe
natury kwiatowe, najczęściej odnosząc ich wyraz tych
poszczególnych kwiatów, często do postaci Marii do jakiejś jej
atrybutów czy do aspektów wiary. Natomiast tutaj ta symbolika
jest bardziej rozwinięta. W stronę miłości w stronę jakiś
aspektów życia i tutaj są kwiaty, które możemy właśnie też
takim kluczem interpretować. Mamy fiołki, które rozumiane są
jako symbol wierności czystości, ale też śmierci i one znajdują
się na szyi fill ofelii. Taki rodzaj można powiedzieć,
naszyjnika uplecony jest z tych fiołków.
Są też bratki, które oznaczają nieodwzajemnioną miłość jest
czerwony mak, który nie jest u Szekspira, ale jest kwiatem,
który pojawia się u prarafalitów.
No i jest to. Lat związany ze śmiercią właśnie
tutaj to laudanum troszkę można powiedzieć jest przepowiedziane
też to oczywiście jest taka nadinterpretacja, ale czerwony
mak właśnie ma związek z opiatami ma związek z tą
śmiercią też no poprzez za życie tego wiecznego snu dającego
środka pojawiają się też niezapominajki, których
znaczenie jest wpisane w ich nazwę.
Są też róże i tutaj jest odniesienie do tego, że.
Brat nazywał ofelię swoją majową różą, pojawia się też wierzba,
pokrzywa, Stokrotka, które oznaczają utraconą miłość, ból i
niewinność i wszystkie te rośliny miały okazję mi je
obserwować do listopada, kiedy to pogoda zmieniła się znacząco,
zaczął być jeszcze bardziej wiecznie i śnieżnie, ale on się
nie poddawał i zleciał. Zbudowanie takiej niewielkiej
budki. Takiej niczym strażniczej czy
też łowieckiej pokrytej z zewnątrz słomą, w której dalej
pracował. No i opisywał, że kiedy tak
siedział w środku tej budki, to czuł się jak robinson cruzoe
gdzieś na bezludziu właśnie jako jedyny, który przetrwał William
holman hand, wspomniany już malarz prl rafaelita i
przyjaciel mi je, który pozazdrościł mu tych
okoliczności pracy, bo sam też wciąż pracował w pejzażu, też
sobie sprawił taką budkę. Takie miejsce do pracy, więc
obaj malarzem mogli. No okoliczności przyrody
dokończyć swoją kompozycję, druga część kompozycji tworzona
była już w Londynie w pracowni mije, gdzie pozowała mu
Elizabeth sidal. Pozowała mu w sukni, którą
malarzowi udało się kupić w second handzie za sporą kwotę 4
£. Była to suknia wyszywana
haftowana srebrną nicią. Jak on to nazywał?
Antyczna suknia to znaczy. Z poprzedniej epoki i modelka
leżała w wannie wypełnionej wodą i pozowała przez wiele godzin.
Sidal była bardzo uzdolnioną modelką na nie zmieniała pozew.
Wiedziała, że jest to bardzo ważne i chociaż sam mi je zadbał
o to, ażeby ta woda była podgrzewana, miał taki system ze
świeczek pod wanną ustawionych stworzony, to jednak to była
zima to raz, a 2 w tym swoim ferworze, w tym zapamiętaniu
tworzenia i szkicowania po prostu nie zauważył, że świece
zgasły. I dziewczyna niestety nabawiła
się przeziębienia, na bawiła się zapalenia płuc, które następnie
musiał własnym sumptem leczyć jej ojciec i jesteśmy w
rzeczywistości, w której nie ma publicznej służby.
Zdrowia, lekarzy należy opłacać i każda choroba wiąże się z tym,
że. No nie ma się opieki i nie można
pracować i trzeba mieć po prostu fundusze na to, ażeby móc się
leczyć. Myślę, że złość gniew tego ojca
na malarza jest jak najbardziej uzasadnione.
Ojciec po jej już ozdrowieniu wysłał domi je wezwanie do
zapłacenia rachunków, które oszacował na 50 £.
Ja tutaj znalazłam takie taki szacunek, że dzisiaj byłoby 7000
£, co jest olbrzymią kwotą. I z przekazów rodzinnych.
Wiadomo czy też no syn malarza przekazuje, że jego ojciec,
czyli malarz, zgodził się na to, żeby uregulować ten rachunek.
No ale nie w takiej kwocie, jakiej życzył sobie ojciec
sidal. Dzieło zostało pokazane na
salonie w 1852 roku. I tak jak wam wspominałam, salon
polega na tym, że należy krytykować dzieła na nim
wystawione. I krytycy tutaj nie zawiedli.
Narzekali, że ofelia wrzucona jest do zarośniętego chwastami
rowu, a przecież ona powinna być w jakiejś krystalicznej wodzie.
To wszystko powinno być bardziej wzniosłe, z większym patosem i
nawet teraz, kim, który przecież był orędownikiem.
Pre rafaelitów narzekał, że tutaj nie jest zachowane do
korum, że nie jest to w taki odpowiedni sposób.
Ukazane szerzej pre rafae ci byli też krytykowani za dobór
modelek. Dobór kobiet, które decydowali
się umieszczać w rolach heroin bohaterek swoich kompozycji,
często były to Kobiety z nimi związane ich siostry, żonę,
kochanki albo przyszła kochanki. Mieli oni predylekcje do kobiet.
Ja bym powiedziała bardziej zmysłowych kobiet o bujnych
włosach, zwłaszcza rudawych. To jest taki element często
przewijający się właśnie w tych modelkach kobiet o twarzach
charakterystycznych, pięknych na taki melancholijny sposób, ale
przede wszystkim bardzo zmysłowych i ich uroda była
określana. Jako uroda w złym smaku, że też
były one okazywane niegodnie, tak nie, no nie tak jak
szanująca się kobieta w wiktoriańskiej rzeczywistości by
się chciała pokazywać z półotwartymi ustami z takim
dziecięcym wyrazem twarzy, zarazem bez żadnego patosu, bez
żadnego efektu takiego estetycznego, bez żadnej
sublimacji i to był duży zarzut do.
Twórczości do przedstawień tych kobiet i tu Joshua renoel, który
był ważnym profesorem akademickim.
Podkreślał, że artyści powinni idealizować sztukę.
I powinni też idealizować kobiecą urodę, a Kobiety prara
felitów były sensualne i przyziemne i to naruszało
wiktoriańskie dobre samopoczucie naruszało ten monolit
moralności, braku jakiś podniet sensualnych, podniet cielesnych
i fizycznych i myślę, że ta ofelia, która pomimo tragicznego
losu, który za chwilę zakończy jej życie, jednak odczuwa
przyjemność. Przyjemność z bycia w przyrodzie
obserwowania jej przyjemność ze światła, które pada na jej twarz
i myślę, że to też jest tematem tego dzieła.
Jaja życzę wam wielu przyjemności w kontakcie ze
sztuką i słyszymy się za 2 tygodnie.