சோர்வடையாத எப்போவுமே தூங்காத அதி புத்திசாலி டிஜிட்டல் பணியாளர்கள்
அடங்கிய ஒரு குரூப் உங்ககிட்ட இருக்கிறதா?
கொஞ்சம் கற்பனை செஞ்சு பாருங்க. ம் கேட்கவே ரொம்ப நல்லா இருக்கு.
ஆமா அவங்களுக்கு லீவு தேவையில்லை டயர்ட் ஆக மாட்டாங்க.
ஆனால் இதில் மிக முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா அவங்க
தங்களுக்குள்ள ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் எப்படி பேசிக்கிறாங்க.
ஒரு சிக்கலான சாஃப்ட்வேர் ப்ராஜெக்ட்டையோ அல்லது ஒரு பெரிய
டேட்டா அனாலிசிஸ் வேலையோ நீங்க அவங்ககிட்ட கொடுத்தா எவ்வித
குழப்பமும் இல்லாமல் அவங்க எப்படி பணிகளை பகிர்ந்துக்கிட்டு இணைந்து
பணியாற்றாங்க. அது ஒரு மிகப்பெரிய சவால்தான்.
ஏன்னா பல புத்திசாலிகள ஒன்னா வேலை செய்ய வைக்கிறது.
சாதாரண விஷயம் இல்ல. கண்டிப்பா உங்களுக்காக தான் இந்த
ஆழமான அலசல். கூகிளோட ஏஜென்ட் டெவலப்மெண்ட்
கிட். அதாவது ஏடிகே ஏடிகே என்ற
கட்டமைப்பை பயன்படுத்தி பல ஏஐ ஏஜென்ட்டுகள் ஒன்றா இணைந்து
செயல்படுற ஒரு கூட்டமைப்பு அதாவது கொலாபரேட்டிவ் ஏஐ ஏஜென்ட் சிஸ்டமை
எப்படி உருவாக்குறது அப்படிங்கிறத பற்றி தான் இன்னைக்கு நாம விரிவாக
பார்க்க போகிறோம். ஆமாம்.
இந்த ஏடிகே கட்டமைப்பை இப்போ ரொம்ப பிரபலமாகிட்டு வருது.
சரி நாம இத. விரிவாக பார்ப்போம்.
இதை பற்றி படிக்கும்போது எனக்கு முதல்ல தோணின கேள்வி இதுதான்.
அதாவது பல ஏஜென்ட்களை நிர்வகிக்கிறது.
அப்படிங்கிறது ஒரு நிறுவனத்தில் பல ஊழியர்களை நிர்வகிக்கிற மாதிரி
அவ்வளோ சிக்கலானதா இதுக்கான ஒரு அடிப்படை கட்டமைப்பை இந்த ஏடிக்கு
எப்படி வழங்குது? நீங்க சொன்ன அந்த ஒப்பீடு வந்து
மிகச் சரியானது. ஒரு நிறுவனத்துல ஒரு பெரிய வேலையை
எப்படி பிரிச்சு செய்கிறாங்களோ அதே லாஜிக் க்கு தான் ஏ டி கே
வில் உள்ள ஒர்க் ஃப்ளோ ஏஜென்ட்ஸ் அப்படிங்குற கட்டமைப்பு
பயன்படுத்துது. ஓஹோ வொர்க் ஃப்ளோ ஏஜென்ட்ஸ்.
ஆமா தனித்தனியா சிந்திக்கும் திறனுள்ள பல ஏஜென்ட்களை நம்ம
அப்படியே சுதந்திரமாக விட்டுட்டா. கடைசில குழப்பம் தான் மிஞ்சும்.
அதனால இந்த வொர்க் ஃப்ளோ ஏஜென்ட்டுகள் ஒரு ப்ராஜெக்ட்
மேனேஜர் மாதிரி செயல்பட்டு தங்களுக்கு கீழுள்ள சப் ஏஜென்ட்
களை எப்படி இயக்குறது அப்படிங்கிறதுல கவனம் செலுத்துது.
இதுல முக்கியமா மூணு வகைகள பத்தி நம்ம தெரிஞ்சுக்கணும்.
அது வந்து சீக்வென்ஷியல் லூப் அப்புறம் பேரலல்.
இதை நம்ம நிஜ உலக வேலைகளோட ஒப்பிட்டு பார்ப்போம்.
சீக்வென்ஷியல் அதாவது வரிசையான ஏஜென்ட்ங்கிறது ஒரு ஃபேக்ட்ரியில்
இருக்கிற அசெம்ப்லி லைன் மாதிரி ஒருவர் தன்னோட வேலையை முடிச்சதும்
அந்த பொருளை அடுத்தவருக்கு கொடுப்பார்.
இல்லையா? கரெக்ட் அதே தான்.
அப்புறம் பேரலல் அதாவது இணையான ஏஜென்ட்டுங்கிறது.
ஒரு பெரிய வேலையை பல பிரிவுகளாக பிரித்து பலரும் ஒரே நேரத்தில்
செஞ்சு முடிக்கிறது மாதிரி. அடுத்ததாக லூப் ஏஜென்ட்ஸ் இது
வந்து ஒரு வேலை சரியாக முடியிற வரைக்கும் திரும்ப திரும்ப அதை
சரி பார்த்துக்கிட்டே இருக்கிறது. மிகச்சரியான விளக்கம்.
ஆனா எனக்கு இங்க ஒரு சந்தேகம் இது.
இவ்வளோ எளிதானதா இருந்தா எல்லா வேலைக்கும் நம்ம அந்த பேரலல்
ஏஜென்ட்டுகளையே பயன்படுத்தலாமே. அதுதானே ரொம்ப வேகமாக வேலைய
முடிக்கும். இங்க தான் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயம்
இருக்கு. மேலோட்டமாக பார்க்கும்போது அப்படி
தான் தோணும். ஆனா இதுல சில சாதக பாதகங்கள நம்ம
கவனிக்கணும். அதாவது ட்ரேட் ஆப்ஸ்.
பேரலல் ஏஜென்ட்கள் மிக வேகமாக செயல்படும்.
அப்படிங்கிறது உண்மை தான். ஆனா பல ஏஜென்ட்கள் ஒரே நேரத்துல
வெவ்வேறு திசைகள்ல வேலை செய்யும் போது அவற்றின் கிளைகளுக்கு இடையே
அதாவது பிரான்ச்சஸ் நடுவுல தரவுகளை பகிர்வது மிகப்பெரிய
தொழில்நுட்ப சவாலாக மாறிடுது. ஓ அதாவது ஒரு ஏஜென்ட்
கண்டுபிடிக்கிற ஒரு முக்கியமான டேட்டாவை அதே நேரத்தில் வேலை
செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கிற இன்னொரு ஏஜெண்ட் கிட்ட உடனுக்குடன்
சொல்றது கஷ்டம்னு சொல்றீங்களா? ஆமா ஆமா.
அதனால தான் சீக்வென்ஷியல் வொர்க் ஃப்ளோ அதாவது வரிசையான.
கட்டமைப்பு மிக உறுதியானதுன்னு சொல்றோம்.
இதுக்கு நேரம் அதிகமா எடுத்தாலும் ஒரு படி முழுமையாக முடிஞ்ச பிறகு
அடுத்த படி தொடங்கும். அதனால எந்த தரவும் காணாமல் போகாது
முடிவுகள் மிக துல்லியமாக இருக்கும்.
சிக்கலான வேலைகளுக்கு இந்த பேரலல் அமைப்பவிட சீக்வென்ஷியல் தான்
பெஸ்ட். கண்டிப்பா பல கிளைகளை கொண்ட
கிராஃப் அடிப்படையிலான கட்டமைப்புகளை விட இந்த
சீக்வென்ஷியல் கட்டமைப்புகளை சிறந்த தேர்வு அமையுது.
ஏன்னா உள்ள என்ன நடக்குது? அப்படிங்கிறது நம்மால் ஈஸியாக
கண்காணிக்க முடியும். சரி.
அப்படியானால் இந்த லூப் ஏஜென்ட்களோட நிலைமை என்ன?
ஒரு வேலையை திரும்ப திரும்ப செய்கிறதுனா அது பாட்டுக்கு
முடிவில்லாமல் சுழன்றுக்கிட்டே இருந்து.
நம்ம கிளவுட் கம்ப்யூட்டிங் பில் ல எகிற வச்சுடாதா?
அது ரொம்ப ரொம்ப முக்கியமான ஒரு அபாயம்.
அந்த எல்லையற்ற சுழல்ல. அதாவது இன்ஃபானைட் லூப்பில்
ஏஜென்ட்கள் சிக்கிக்கிறது. தடுக்கத்தான் எஸ்கலேஷன்
அப்படிங்கிற ஒரு முடிக்கும் நிபந்தனையை நம்ம கட்டாயம்
அமைக்கணும். எஸ்கலேஷன் நிபந்தனைய அதை கொஞ்சம்
விளக்க முடியுமா? அதாவது அதிகபட்சமாக எத்தனை முறை
இந்த சுழற்சி நடக்கணும் அல்லது எந்த குறிப்பிட்ட தரம்
எட்டப்பட்டவுடன் வேலை முடிந்தது. அப்படின்னு சப் ஏஜென்ட் சிக்னல்
கொடுக்கணுன்னு நம்ம முன்னாடியே செட் பண்ணிடணும் அந்த.
நிபந்தனை ரீச் ஆனதும் லூப் தானாகவே உடைக்கப்பட்டு அடுத்த
கட்டத்துக்கு வேலை நகர்ந்துடும். சூப்பர் இது ஒரு கோ டெவலப்மெண்ட்.
பைப்லைனோட இணைச்சு பார்த்தா நம்ம நேயர்களுக்கு இன்னும் தெளிவாக
புரியும்னு நினைக்கிறேன். இப்போ நீங்கள் ஒரு முழுமையான
சாஃப்ட்வேர் உருவாக்கணும்னு வச்சுப்போம்.
சீக்வென்ஷியல் கட்டமைப்பு பயன்படுத்தி முதல்ல ஒரு ஏஜெண்ட்
கிட்ட எனக்கு இந்த குறியீட்டை எழுது அப்படின்னு சொல்றீங்க.
அது ரைட்டர் ஏஜெண்ட். அது எழுதுன கோட் அடுத்த
ஏஜென்ட்கிட்ட போகுது. அது ஒரு சீனியர் டெவலப்பர்
மாதிரி. அதை குறை கண்டுபிடிச்சு ரிவ்யூ
பண்ணுது. மூணாவதா ஒரு ஏஜென்ட் அந்த
ரீஃபாக்டரர் அந்த குறைகளை சரி செஞ்சு கூட செம்மைப்படுத்துது.
இது கேட்கவே ரொம்ப சிறப்பாக இருக்கு.
ஆனால் எனக்கு இங்கே ஒரு டெக்னிக்கல் சந்தேகம்.
அந்த மொத ஏஜென்ட் எழுதினா ஆயிரக்கணக்கான வரி குறியீடுகள்
எப்படி? எந்த குழப்பமும் இல்லாம ரெண்டாவது
ஏஜென்ட்டுக்கு சரியா போய் சேருது. இது ஏடிகேவோட மிக சிறந்த
அம்சங்கள்ல ஒன்னு ஏஜென்ட்கள் தங்களுக்குள்ள தரவுகளை பரிமாறிக்க
அவுட்புட் கீ அப்படிங்கிற ஒரு வசதியை பயன்படுத்துது.
அவுட்புட் கீ ஓகே. அதாவது முதல் ஏஜெண்டு தன்னோட
வேலையை முடிச்சதும் அதனோட இறுதி முடிவை இந்த அவுட்புட் கீயை
பயன்படுத்தி செஷன் ஸ்டேட் அப்படிங்கிற ஒரு பொதுவான
நினைவகத்தில் சேமிச்சிடும் இந்த செஷன் ஸ்டேட் அப்படிங்கிறது ஒரு.
தெரியாத பெட்டகம் மாதிரி ஒரு ஏஜென்ட் அதில் எழுதிட்டா பைப்
லைனில் இருக்கிற எந்த ஏஜென்ட் வேணும்னாலும் அதை எடுத்து
படிச்சுக்க முடியும். 1 நிமிஷம். அப்படியானால் டெம்ப் அப்படிங்கிற
ஒரு நினைவகம் இருக்கிறதா? சோர்ஸ்களில்
சொல்லப்பட்டுருக்கேன். அது எதுக்கு?
இந்த செஷன் ஸ்டேட் இருக்கும் போது இது ஏன் தேவைப்படுது?
நல்ல கேள்வி செஷன் ஸ்டேட் அப்படிங்கிறது நிரந்தரமாக
சேமிக்கப்பட வேண்டிய ஃபைனல் டேட்டாவுக்காக.
ஆனால் ஒரு ஏஜெண்ட் ஒரு கணக்கு போடும்போதோ அல்லது ஒரு தற்காலிக
முடிவு எடுக்கும்போதோ அதை எல்லாம் நிரந்தர நினைவகத்தில் சேமிச்சா
மெமரி தேவையற்ற. அவர்களால் நிரம்பிடும் இல்லையா?
ஆமா ஸ்பேஸ் வேஸ்ட் ஆகும். அதனால அந்த டெம்ப் அப்படிங்குற
தற்காலிக நினைவகத்த ஒரு ஸ்க்ராட்ச் பேட் மாதிரி
ஏஜென்ட்கள் பயன்படுத்துது. அந்த குறிப்பிட்ட வேலை
முடிஞ்சதும் இந்த டெம்ப் மெமரி தானாகவே அழிக்கப்பட்டுவிடும்.
ஓ இப்போ புரியுது அதாவது இறுதி விடைய பேனாவால் நோட்டு
புத்தகத்தில் எழுதுகிறது செஷன் ஸ்டேட் விடையை கண்டுபிடிக்க
பென்சிலால ஓரத்தில் கணக்கு போட்டு பார்த்துட்டு அழிக்கிறது டெம்ப்.
மிகச்ச. ரியான உதாரணம்.
சரி. இதுவரைக்கும் ஸ்டாண்டர்ட் ஆன
ஒர்க் ஃப்ளோ பத்தி பார்த்துட்டோம்.
ஆனா நிஜ உலகம் எப்பவுமே ஒரே மாதிரி சீக்வென்ஷலாக இருக்காதே.
சூழ்நிலைக்கேற்ற மாதிரி திடீர்னு முடிவுகளை மாற்றி எடுக்க வேண்டிய
தேவை வரும் போது இந்த நிலையான கட்டமைப்புகள் உதவாது இல்லையா?
நிச்சயமா உதவாது. அங்கேதான் நாம கஷ்டம் ஏஜென்ட்ஸ்
அதாவது தனிப்பயன் முகவர்களை உருவாக்குறோம்.
ஒரு குறிப்பிட்ட பேட்டர்ன் ல தான் வேலை நடக்கணும்.
அப்படிங்குற கட்டாயத்தை தாண்டி நீங்க சொந்தமா?
சில கண்டிஷனல் லாஜிக் உருவாக்க ஏ டி கே அனுமதிக்குது.
கண்டிஷனல் லாஜிக்ன்னா இப்படி நடந்தா இதை செய் அப்படி நடந்தா
அதை செய் அப்படிங்கிற மாதிரி. ஆமா இதுக்காக ரன் அசிங்க்
இம்ப்ளிமென்டேஷன் அப்படிங்குற ஒரு மெத்தடை பயன்படுத்தலாம்.
இது ஏஜென்ட்டுக்கு ஒரு வளைந்து கொடுக்கும் ஸ்டியரிங் வீல
கொடுக்குற மாதிரி. இத ஒரு நாவல் எழுதுற ஸ்டோரி ஃப்ளோ
ஏஜென்ட் அமைப்பு வச்சு நம்ம ஈஸியாக புரிஞ்சுக்கலாம்.
ஒரு. ஏஜெண்ட் கதையை எழுதுது இன்னொரு
ஏஜென்ட். அந்த கதையோட டோனு அதாவது உணர்வு
ரிவ்யூ பண்ணுது. ஒரு வேளை கதை ரொம்ப நெகட்டிவாகவோ
அல்லது சோகமாகவோ இருந்தால் அடுத்த ஏஜென்ட்டுக்கு செல்வதற்கு பதிலாக
இல்லை. இந்த கதை எனக்கு பிடிக்கல.
கொஞ்சம் நகைச்சுவையாக மாற்றி எழுது அப்படின்னு சொல்லி.
திரும்பவும் முதல் ஏஜென்ட்டுக்கு உத்தரவிடும்.
அந்த தர்க்கத்த இந்த கஸ்டமர் ஏஜென்ட் மூலமா நம்மால எழுத
முடியும். இது ஏஜென்ட்டுகளுக்கு சுய சிந்தனை
கொடுக்குற மாதிரி இருக்கு. அதே சுய சிந்தனையோட இயங்குற
இன்னொரு அற்புதமான கட்டமைப்பு தான் சிற்றுப்புற முகவர்கள்.
அதாவது ஆம்பியன்ட் ஏஜென்ட்ஸ். ஆம்பியன்ட் ஏஜென்ட்ஸ் அது என்ன
புதுசா இருக்கு? நீங்க ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு
ஏஜென்ட்டை இயந்து சொல்லி மேனுவெலாக கட்டளையிட
வேண்டியதில்லை. மனித உள்ளீடு எதுவும் இல்லாமல்
பேக்ரௌண்ட். ல அமைதியை எங்கிக்கிட்டே இருக்கிற
ஏஜென்ட்டுகள் தான் இவ உதாரணத்துக்கு ஒரு புதிய
டேட்டாபேஸ் என்ட்ரி வந்தாலோ அல்லது ஒரு புதிய ஈமெயில்
வந்தாலோ, பப்ஸ் அப் அல்லது ஈவென்ட் டார்க் மாதிரி அமைப்புகள்
ஒரு டிரிக்கரை உருவாக்கும். ஒரு சிக்னல் மாதிரி.
ஆமா அந்த சிக்னல் வந்த மறுகணமே இந்த ஆம்பியண்ட் ஏஜெண்ட்
முழிச்சுக்கும் அந்த தரவ பகுப்பாய்வு செஞ்சு வேலைய
முடிச்சுட்டு மறுபடியும் தூங்க போயிடும்.
கேக்கவே ஆச்சரியமா இருக்கு. ஆனா 1 நிமிஷம் இதுல ஒரு பெரிய
ப்ராக்டிக்கல் சிக்கல் இருக்கு. இந்த ஆம்பியண்ட் ஏஜென்ட்டுகள்
மாசக்கணக்கில் வருஷக்கணக்கில் பேக்ரவுண்டில் இயங்கிக்கிட்டே
இருந்தால் அது சந்திக்கிற எல்லா தரவுகளையும் எல்லா
உரையாடல்களையும் மெமரியில் வச்சுக்கணுமே.
அதோடய மெமரி ஃபுல் ஐ சிஸ்டம் க்ராஷ் ஆய்டாதா?
கரெக்டா அந்த பிரச்சனையை கண்டுபிடிச்சுட்டீங்க.
ஏஜென்ட் களோட நினைவகம் மிக விரைவா நிரம்பிடும் ஒரு ஏஜென்ட்
அதிகப்படியான பழைய தரவுகளை சுமந்துக்கிட்டு இருந்தா அதோட
வேகம் குறையிறதோட அதை இயக்குறதுக்கான டோக்கன் காஸ்டும்
பலுமடங்கு அதிகரிக்கும். அப்போ இதை எப்படி தான்
சமாளிக்கிறது? இதை சமாளிக்கிறதுக்கு தான் பல
ஏஜென்ட் சிஸ்டங்களில் கான்டெக்ஸ்ட் கம்ப்ரஷன்
அப்படிங்கிற ஒரு உத்தியை பயன்படுத்துறாங்க.
கான்டெக்ஸ்ட் கம்ப்ரஷன்னா பழைய தரவுகளை அப்படி டெலிட் பண்ணிடறதா?
அப்படி அழிச்சா முக்கியமான தகவல்கள் காணாமல் போய்டும்.
இதுக்கு சம்மரைசர் அப்படிங்கிற ஒரு சிறப்பம்சத்தை
பயன்படுத்துகிறாங்க. உதாரணத்துக்கு 100 பக்கங்கள்
கொண்ட பழைய லாக் பைல்கள அல்லது உரையாடல்களை ஒரு லார்ஜ்
லாங்குவேஜ் மாடலை விட்டு படிக்க செய்வாங்க.
அது படிச்சுட்டு அதோட சாராம்சத்த மட்டும் ஒரு பக்க அளவிலான
சுருக்கமாக மாத்திடும். அந்த 100 பக்கங்கள மெமரி ல
இருந்து நீக்கிட்டு இந்த ஒரு பக்க சுருக்கத்த மட்டும் மெமரி ல
வச்சுப்பாங்க. இதனால பழைய தகவல்களோட முக்கிய
தரவுகளும் இருக்கும். அதே சமயம் மெமரி ம் மிச்சமாகும்.
ஒரு பெரிய நாவல படிச்சுட்டு அதோட கதை சுருக்கத்த மட்டும் ஞாபகம்
வச்சிக்கிற மாதிரி மிகச் சிறப்பான ஒத்தி.
சரி ஏஜென்ட்டுகளுக்கு இப்ப மூளை இருக்கு.
தங்களுக்குள்ள பேசிக்கிது மெமரியை எப்படி நிர்வகிக்கிறதுன்னு
தெரிஞ்சுடுச்சு. ஆனால் அதுங்களுக்கு கைகள்
இல்லையே. கைகள் இல்லையா?
என்ன சொல்றீங்க? அதாவது ஏஜென்ட்டுகள் ஒரு
சாஃப்ட்வேர் பெட்டிக்குள்ள அடைபட்டு கிடக்குது.
அவை எப்படி வெளி உலகத்தில் இருக்கிற ஒரு டேட்டாபேஸை அக்சஸ்
பண்றது அல்லது கம்ப்யூட்டரில் உள்ள ஒரு ஃபைலை திறக்கிறது.
வெளி உலகத்தோட அதுங்க எப்படி தொடர்பு கொள்ளுது?
இங்க தான் எம்சிபி அதாவது மாடல் கான்டாக்ட்ஸ் போட்டோகால்
அப்படிங்கிற ஒரு புரட்சிகரமான கட்டமைப்பு உள்ளே வருது.
ஒரு ஏஐ மாடல் வெளி உலகத்தோட அதாவது டேட்டாபேஸ்கள் ஏபிஐகள்
அப்புறம் பிற மென்பொருட்களோட தொடர்பு கொள்ள இது ஒரு பொதுவான
பாலமாக செயல்படுது. அதாவது ஒரு ஏஐ மாடலுக்கு எஸ்
க்யூஎல் கோடிங் தெரியாவிட்டாலும் இந்த எம்சிபி மூலமா அது ஒரு
டேட்டாபேஸோடு பேசி தனக்கு தேவையான தகவல்களை எடுத்துக்க முடியும்.
அப்படித்தானே? ஏடிகேல ஃபாஸ்ட் எம்சிபி சர்வர்கள்
மூலமா வெளிப்புற டூல்களை ஏஜென்ட்களோட இணைக்கிறது.
ரொம்ப எளிதாக்கப்பட்டிருக்குன்னு சோர்ஸுகள் சொல்லுது.
ஆனால் எனக்கு ஒரு சின்ன குழப்பம் இருக்கு.
என்ன கொடுப்போம்? பல ஏஜென்ட்டுகள் சேர்ந்து வேலை
செய்யும் போது லோக்கல் சப் ஏஜென்ட்டுகளுக்கும் ரிமோட்
ஏஜென்ட்டுகளுக்கும் என்ன வித்தியாசம்?
நம்ம எப்ப எதை பயன்படுத்தணும்? இது.
கலப்பர்கள் கட்டாயம் தெரிஞ்சுக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு.
லோக்கல் சப் ஏஜென்ட் கள் அப்படிங்கிறது ஒரே அப்ளிகேஷன்
குள்ள ஒரே மெமரி ய பகிர்ந்துக்கிட்டு இயங்குப்பவை
அவை ரொம்ப வேகமாக தங்களுக்குள்ள பேசிக் கொள்ளும்.
ஓகே. அப்ப ரிமோட் ஏஜென்ட்ஸ்.
பெரிய நிறுவனங்கள்ல எல்லா ஏஜென்ட்களையும் ஒரே அப்ளிகேஷன்
குள்ள அடைக்க முடியாது இல்லையா? ரிமோட் ஏஜென்ட்கள் அப்படிங்கிறது.
மைக்ரோசர்விஸ் கட்டமைப்பில் தனித்தனி செர்வர்கள்ல சுதந்திரமா
இயங்குபவை? இந்தமோ.
ரிமோட் ஏஜென்ட்களை ஒன்றோடொன்று இணைக்கத்தான் ஏ டூ வே அதாவது
ஏஜென்ட் டு ஏஜென்ட் ப்ரோடோகால் பயன்படுது.
இது ஒரு நிஜ உலக உதாரணத்தோடு பார்ப்போம்.
உங்ககிட்ட ஒரு கஸ்டமர் சர்விஸ் ஏஜென்ட் இருக்கு.
ஒரு வாடிக்கையாளர் ஒரு பொருளோட விலைய கேக்குறாரு.
இந்த ஏஜென்ட்டுக்கு விலை தெரியாது அது வெறும் வாடிக்கையாளரோட பேசுற
வேலையை மட்டும் தான் செய்யுது விலைய தெரிஞ்சுக்க அது வேறொரு
செர்வர்ல தனியா எங்கிகிட்ருக்குற ப்ராடக்ட் கேட்டலாக் ஏஜென்ட்
கிட்ட பேசணும். ஆமாம்.
இந்த ரெண்டு தனித்தனிய அமைப்புகளையும்.
இணைச்சு பேச வைக்கிறது தான் இந்த ஏ டூ ஏ ப்ரோட்டோகால்னு சொல்றீங்க.
சரியா புரிஞ்சுக்கிட்டீங்க. இதுல ஒரு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம்.
என்னென்னா ஏ டூ ஏ நெறிமுறையோட கிராஸ் லாங்குவேஜ் சப்போர்ட்
அதாவது பைத்தான் மொழியில் எழுதப்பட்ட ஒரு ஏஜென்ட் ஜாவா
மொழியில் உள்ள இன்னொரு ஏஜென்டோட எந்த தடையும் இல்லாமல் பேச
முடியும். நிஜமாவா இது சாதாரண விஷயம்
இல்லையே. பல பெரிய நிறுவனங்கள்ல இதுதான்
ரொம்ப வருஷமா பெரிய தலைவலியா இருக்கு.
டேட்டா சயின்ஸ் டீம் பைதானில் ஏஜென்ட்களை உருவாக்குவாங்க.
ஆனால் அந்த நிறுவனத்தோட பழைய பேக்கெண்ட் சிஸ்டம்கள் எல்லாமே
ஜாவால இருக்கும். ஆமா அது ரெண்டும் பேசிக்க முடியாம
தனித்தனி தீவுகளாக இருக்கும். ஆமா ஏ டூ ஏ ப்ரோடோகால் இந்த
சிக்கல தீர்த்து நிறுவனத்துக்குள்ள இருக்கிற மொழி
தடைகளை உடைத்தெரியுது. ஆனால் இதை நினைச்சா எனக்கு ஒரு
புறம் கொஞ்சம் பயமாவும் இருக்கு. ஏன் பயம்?
பைதான் ஏஜென்ட்கள் ஜாவா ஏஜென்ட்களோட பேசுது.
டேட்டாபேஸை அக்சஸ் பண்ணுது தானாகவே கோடு எழுதுது.
இது அப்படியே சுதந்திரமாக விட்டால் இது பெரிய பாதுகாப்பு
அச்சுறுத்தலாம். மாறிடாதா?
அந்த பயம் நியாயமானது தான். ஏஜென்ட்களுக்கு இவ்வளவு
சுதந்திரம் கொடுக்கும் போது பாதுகாப்பு வளையம் மிக மிக
அவசியம். பாதுகாப்புல நம்ம முதல்ல கவனிக்க
வேண்டியது ஆத்தரைசேஷன். அதாவது அங்கீகாரம்.
ஒரு ஏஜென்ட் 12 ல பயன்படுத்தும்போது அதுக்கு யாரு
அனுமதி கொடுக்கிறது? இதுல ஏஜென்ட் ஆத் அப்பறம் யூசர்
ஆத் அப்படிங்குற ரெண்டுக்கும்மான ட்ரேட் ஆப்ஷன் நம்ம ஆலோசனம்.
இத படிக்கும்போது எனக்கு ஒரு நிஜ உலக உதாரணம் தோணுச்சு.
அதாவது ஏஜென்ட் ஆத் அப்படிங்கிறது ஒரு நிறுவனத்தோட பொதுவான
கார்ப்பரேட் கிரெடிட் கார்டை அப்படியே ஒரு ஏஜென்ட்டு கிட்ட
கொடுத்துடுற மாதிரி ஒரு சர்வீஸ் அக்கௌண்ட் மூலியமாக ஏஜென்ட்டுக்கு
அந்த டேட்டாபேஸை அணுக நிரந்தர அனுமதி கொடுக்கப்பட்டிடும்.
ஆமா. யூசராத் அப்படிங்கிற முறை
பரிந்துரைக்கப்படுது. யூசராத்து அப்படிங்கிறது அந்த
ஏஜென்ட் அ பயன்படுத்துகிற மனிதருக்கு என்ன அனுமதி இருக்கோ
அத மட்டுமே ஏஜென்ட் க்கும் வழங்குவது இத ஓ ஆஸ்கோப்ஸ் மூலமா
செய்றாங்க. அதாவது பயனரோட தனிப்பட்ட கிரெடிட்
கார்டு மட்டும் அவர் அனுமதிக்கும்போது தற்காலிகமாக
பயன்படுத்துகிற மாதிரி ஒரு டெம்பரரி விஐபி பாஸ் கொடுத்து
அனுமதிக்கப்பட்ட கதவுகளை மட்டும் திறக்க சேருது.
இது ரொம்பவே பாதுகாப்பானது. இந்த இன்டைரக்ட் பிராம்ப்ட்
இன்ஜெக்ஷன்னு ஒரு ஆபத்திருக்கே யாராவது ஒரு யூசர் ஏஜெண்டு கிட்ட
தந்திரமா பேசி சிஸ்டத்தோட ரகசியங்கள வெளிய சொல்ல சொன்னா
என்ன கொன்றது. பாதுகாப்பு வளையங்கள் அதாவது காட்
ரெய்ல்ஸ் உருவாக்கப்பட்டிருக்கு. ஏடிகேல கால்பேக்குகள் மற்றும்
பிளக் இன்ஸ் மூலயமா? நீங்க இந்த பாதுகாப்பு வளையங்களை
அமைக்கலாம். இந்த கால்பேக்குகளுக்கும் பிளக்
இன்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை நான் ஒரு உதாரணம் மூலமாக
சொல்றேன். உங்க ஏஜென்ட் சிஸ்டத்த ஒரு பெரிய
ஆஃபிஸ் பில்டிங் அப்படின்னு வச்சுப்போம்.
ஓகே கால் பேக் அப்படிங்கிறது. அந்த கட்டடத்தில் உள்ள ஒரு
குறிப்பிட்ட அறையோட வாசல்ல நிற்கிற செக்யூரிட்டி கார்டு
மாதிரி அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட ஏஜென்ட்டுக்கு வர்ற தகவல்களை
மட்டும் அவர் பரிசோதிப்பார். ஆனால் பிளக்இன் அப்படிங்கிறது.
அந்த முழு கட்டடத்தோட சென்ட்ரலைஸ்ட் செக்யூரிட்டி
சிஸ்டம் மாதிரி. சிஸ்டத்துக்குள்ள இயங்குகிற எல்லா
ஏஜென்ட்டுகளுக்கும் எல்லா அறைகளுக்கும் ஒரே மாதிரியான
பாதுகாப்பு விதியை இது அமல்படுத்தும்.
அந்த ஒப்பீடு மிக துல்யமானது. இந்த பிளக் இன்கள்ல சில மிக
மேம்பட்ட வகைகளும் இருக்கு. உதாரணமா ஜெமினி அஸ் அ ஜட்ஜ் பிளக்
இன். அது என்ன செய்யும்?
இது ஒரு சின்ன மிக வேகமான மாடலை பயன்படுத்தி பிரதான ஏஜென்ட்டுக்கு
வர்ற இன்புட்டும் அது கொடுக்குற அவுட்புட்டும் பாதுகாப்பானதா
அப்படின்னு ஒரு நீதிபதி மாதிரி தீர்ப்பளிக்கும்.
அதேபோல பிஐஐ ரிடாக்ஷன் பிளக்இன் அப்படிங்கிறது.
ஏஜென்ட் உருவாக்குற பதில்கள்ல பயனரோட தனிப்பட்ட தகவல்கள்.
அதாவது பாஸ்வேர்ட் ஃபோன் நம்பர், கிரெடிட் கார்டு எண்கள் ஏதேனும்
இருந்தால். அது தானாகவே மறச்சிடும்.
மாஸ்க் பண்ணிவிடும் அப்போ இந்த மாடல் ஆர்மர்னு ஒன்று இருக்கே அது
என்ன செய்யுது? மாடல் ஆர்மர் அப்படிங்கிறது
ஆட்டோமேட்டிக் கன்டென்ட் ஃபில்டர்களாக செயல்பட்டு வன்முறை
விழிப்புணர்வு அல்லது தீங்கு விளைவிக்கும் கண்டென்ட்கள்
ஏதேனும் ஏஜென்டோட அவுட்புட்ல இருந்தா உடனடியாக அதை தடுத்து
நிறுத்திவிடும். சூப்பர்.
இது பாதுகாப்பான பதில்களை உறுதி செய்த ஆனால் ஏஜென்ட் சுயமா கோடி
எழுதி ரன் பண்ணும்போது. தவறுதலாகவோ அல்லது திட்டமிட்டோ
ஒரு வைரஸையோ மால் வேறையோ ரன். அது ஒட்டுமொத்த சிஸ்டத்தையுமே
அழிச்சுடாதா? அந்த ஆபத்த தடுக்கத்தான் சாண்ட்
பாக்ஸிங் அப்படிங்கிற தொழில்நுட்பத்தை
பயன்படுத்துகிறாங்க. ஏடிக்கையில உள்ள கோட்
எக்ஸிக்யூட்டர் டூல் மூலமா ஏஜென்ட் எழுதுற குறியீடுகள பிரதான
சிஸ்டம் த்துல இருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு
பாதுகாப்பான சேண்ட் பாக்ஸ் ல மட்டுமே ரன் பண்ண முடியும்.
அதாவது ஒரு கண்ணாடி பெட்டிக்குள்ள வச்சு செக் பண்ற மாதிரி ஆமா.
குறியீடு தப்பா இருந்தாலும் அந்த பெட்டிக்குள்ள தான் வெடிக்குமே
தவிர, மெயின் சிஸ்டம் த பாதிக்காது.
மேலும் டேட்டா எக்ஸ்பில்டரேஷன் அதாவது தரவு கசிவு அல்லது
சிஸ்டத்த ஏமாத்துற ரிவார்ட் ஹேக்கிங் மாதிரி ஆபத்துகள தடுக்க
வீ பி சி அதாவது விர்ச்சுவல் பிரைவேட் கிளவுட் பாதுகாப்பு
நெறிமுறைகளை பயன்படுத்துவது ரொம்ப அவசியம்.
இதன் மூலமா ஏஜென்ட் டோட நெட் ஒர்க் தொடர்புகள நாம கடுமையா
கட்டுப்படுத்தலாம். தெளிவா இருக்கு.
சரி இப்ப நம்ம கிட்ட சிறப்பான பாதுகாப்பான பல அடுக்கு
பாதுகாப்பு வளையங்களை கொண்ட ஏஜென்ட்கள் தயாராகிடுச்சு.
இது எப்படி நிஜ உலக பயன்பாட்டுக்கு கொண்டு வருது.
லேப்டாப்ல ரன் ஆகிறது. ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.
இதை எப்படி மக்கள்கிட்ட கொண்டு சேர்ப்பது?
டெவலப்பர்கள் இந்த ஏடிகே ஏஜென்ட்களை கூகுள் கிளவுட் ரன்
மாதிரி புரொடக்ஷன் ப்ளாட்ஃபார்ம்கள்ல மிக எளிதா
டிப்ளாய் பண்ணலாம். இது தேவைக்கேற்ப தானாகவே ஸ்கேல்
ஆகும் திறனைக். கொண்டது அப்போ இந்த ஏஜென்ட்களை
மக்கள் பயன்படுத்தும்போது வெறும் டெக்ஸ்ட்டு மூலமாக மட்டுமே
பேசுறதுக்கு பதிலா? நேரடியாக குரல் வழியா பேசுனா
எவ்வளோ அற்புதமாக இருக்கும். இதுக்காக தான் ஜெமினி லைவ் ஏபிஐ
டூல்கிட் பயன்படுது இல்லையா? ஆமாங்க இந்த லைவ் ஏபிஐ மூலமாக
ஏஜென்ட்களுக்கு குரல் மற்றும் வீடியோ ஸ்ட்ரீமிங் திறன்
கிடைக்கிது ஒரு மனிதர்கிட்ட பேசுகிற மாதிரியே ஏஜெண்ட் கிட்ட
நீங்க இயல்பாக பேசலாம். நீங்க பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே
இடையில குறுக்கிட்டு வேற கேள்வி கேட்டாலும்.
அத உடனே புரிஞ்சுக்குமா? கண்டிப்பா.
அத புரிஞ்சுக்கிட்டு பதிலளிக்கிற அளவுக்கு இது ரொம்ப நேச்சுரல் ஆ
இருக்கும். ஆனா இதெல்லாம் நிஜ உலகத்துல
ப்ரொடக்ஷன்ல ரன் ஆகும் போது ஏதாவது பிழை நடந்தா என்ன பண்றது
கிளவுடுக்குள்ள என்ன நடக்குது, எந்த ஏஜென்ட் எந்த தரவை தவறாக
புரிஞ்சுக்கிச்சுன்னு நமக்கு எப்படி தெரியும்?
அது ஒரு பெரிய சவால்தான். அதுக்குனு அப்சர்வபிலிட்டி
டூல்கள் இருக்கு. லாகிங் மற்றும் ட்ரேசஸ் மூலமா
எந்த ஏஜென்ட் எந்த டூ ல பயன்படுத்திச்சு எந்த இடத்துல
பிழை ஏற்பட்டுச்சு. எந்த கட்ட?
த்துல மெமரி அதிகமாச்சு. அத நம்மள மிக துல்லியமா
கண்காணிக்கவும் தீபக் பண்ணவும் முடியும்.
இது இல்லாம பல ஏஜென்ட்டுகள் அடங்கிய இவ்ளோ பெரிய சிஸ்டம் த
நிர்வகிக்கிறது. சாத்தியமே இல்ல.
அருமை. இன்னைக்கு நாம ஏஜென்ட்
டெவலப்மெண்ட் கிட் பத்தி மிக ஆழமாக பார்த்திருக்கோம்.
உங்களுக்காக ஒரு சாஃப்ட்வேர் அல்லது தொழில்நுட்ப வல்லுநராக
நீங்க சந்திக்கிற பிரச்சனைகளை இந்த ஏடிகே எப்படி தீர்க்குது
அப்படிங்கிறத அலசி இருக்கும். சீக்வென்ஷியல் முதல் லூப்
வரையிலான கட்டமைப்பு தேர்வுகள் மெமரிய நிர்வகிக்கிற தந்திரங்கள்,
எம்சிபி மற்றும் ஏ டூ ஏ மூலமான வெளி உலகத் தொடர்புகள்
எல்லாவற்றுக்கும் மேலா பல அடுக்கு பாதுகாப்பு மற்றும் சாண்ட்
பாக்ஸிங் என அனைத்தையும் விரிவாக பார்த்துட்டோம்.
இது சாஃப்ட்வேர் உலகை அடுத்த கட்டத்துக்கு எடுத்துச்
செல்லப்போகுது. அப்படிங்கிறதுல எந்த சந்தேகமும்
இல்ல. நிச்சயமா இது ஒரு பெரிய டெக்னாலஜி
ஷிஃப்ட் தான். ஆமா நிகழ்ச்சி.
முடிவுக்கு வர்றதுக்கு முன் உங்ககிட்ட ஒரு கேள்வியை விட்டு
செல்ல விரும்புகிறேன். இன்னைக்கு நாம ஏ டு ஏ நெறிமுறை
பற்றி பேசணும் இல்லையா? ஒரு பைதான் ஏஜென்ட் ஜாவா ஏஜென்டோட
பேசுவோம்னு பார்த்தோம். இத சச்சு பெரிய அளவில் கற்பனை
செஞ்சு பாருங்க. உங்களுடைய நிறுவனத்தோட ஏஜென்ட்
வெளிநாட்டில் உள்ள வேறொரு நிறுவனத்தோட ஏஜென்ட்டுகிட்ட
நேரடியாக பேரம் பேசி ஒரு பிஸ்னஸ் அக்ரிமெண்ட் போடுது ம்.
அதப்போலவே எதிர்காலத்துல உலகெங்கும் உள்ள மருத்துவ ஏஜென்ட்
கள், சுற்றுச்சூழல் ஏஜென்ட்கள், பொருளாதார ஏஜென்ட்கள் என எல்லாமே
இன்டர்நெட்ல தங்களுக்குள்ளே ஏ டு ஏ மூலமாக தொடர்பு கொண்டு
மனிதர்களோட எவ்வித தலையீடும் இல்லாமல் தன்னிச்சையாக ஒரு
மிகப்பெரிய சூப்பர் நெட்வொர்க்கை உருவாக்குனா என்ன நடக்கும்?
அப்படி உலகளாவிய பிரச்சனைகளை ஏஜென்ட்களே விவாதிச்சு தீர்க்க
தொடங்குனா அது மனித குலத்துக்கு ஒரு வரமா அல்லது மனிதர்களோட
கட்டுப்பாட்டை மீறிய ஒரு புதிய உலகத்தோட தொடக்கமா?
சிந்தித்து பாருங்க. மீண்டும் அடுத்த ஆழமான அலசல்ல
சந்திப்போம்.