สวัสดีครับกาแฟกับชิวๆตีบาร์ซิสเพย์การ์ดผมสุเมธจิตภักดีบดินทร์รายการนะครับแอบส่วนนี้จะเป็นส่วนของวันจันทร์ซึ่งก็คือเรื่องของสอบฟิวเดย์นะครับวันนี้จะเอาบทสัมภาษณ์ของทางกรุงเทพธุรกิจนะครับที่คุยกับทางคุณภัทรชิลนะครับจริงๆคือต้องบอกว่าผมตัดมาบางส่วนไม่ได้เอามาทั้งหมดนะครับดังนั้นเนี้ยหากใครที่อยากอ่านรายละเอียดทั้งหมดแนะนําให้ที่ไปอ่านที่ทางกรุงเทพธุรกิจเองละกันนะครับในภาพนี้ผมจะพยายามตัดในส่วนที่เกี่ยวกับส่วนของงานเป็นหลักนะครับและก็เอ่อใน หนึ่ง
คือเป็นส่วนที่ผมมองว่าเห็นด้วยนะครับ ทางฝั่งของกรุงเทพฯธุรกิจเนี่ยก็เขียนหัวข้อเลือกว่าพรรคบิดคับมาคุยกับท็อปบิทครับในวันที่ยังไม่เชื่อเรื่องวันเรื่องเมืองไรเวลานะครับอันนี้เป็นพาร์ทหนึ่งที่
เรียกว่าผมเองต้องบอกตามตรงว่าผมเองเป็นคนเวิร์คฟอลิกแบบหนึ่ง คือทํางานเยอะมากตอนนั้นผมเองก็จะเวิร์คแล้วไม่ค่อยดีนะเท่าไหร่นะครับก็เลยเอาบทความนี้ซึ่งผมมีอย่างที่บอกผมมีเห็นด้วยบางส่วนมานะครับ
ในหัวข้อหนึ่งที่เขาพูดถึงคือเรื่องของการที่ตัดสินใจแค่เรื่องสําคัญครับคือในฐานะผู้บริหารครับการตัดสินใจเรื่องสําคัญต่อชีวิตของพนักงานหลายพันคนท็อปเล่าให้ฟังว่าเขาจะเลือกใส่สูทลักษณะเดิมทุกวันเพื่อลดการตัดสินใจที่ไม่จําเป็นออกไปให้มากที่สุด ทุกวันเราจะมีความเชียร์มายด์หรือจิตสํานึกที่เป็นโควต้าการตัดสินใจแบบมีสติครบอยู่
5% ต่อวันเท่านั้นส่วนอีก 95% ก็คือซับข้อเชสไม่หรือจิตสํานึกในการตัดสินใจเคยใช้ความเคยชินนะครับดังนั้นเราต้อง
อ้าวเก็บไอ้5% ไว้กับเรื่องสําคัญจริงเท่านั้นนะครับ
พอบัญหาดใหญ่ขึ้นแล้วมันสําคัญมากที่เราต้องตัดสินใจให้น้อยลงแต่คุณภาพของการตัดสินใจต้องมากขึ้นแปลว่าเมื่อเรามีพนักงานในบริษัทเป็นพันคนแล้วเราไม่ต้องตัดสินใจเป็นร้อยครั้งต่อวันหรือ 50 ครั้งต่อวันมันเยอะเกินไป
เราต้องแต่งใจแค่สอง 3 อย่างแต่สอง 3
อย่างมีผลกระทบต่อบริษัทมหาศาลผมว่าตัดสินใจแบบถูกต้องแม่นยําดีกว่าตัดสินใจเยอะเยอะจนเราเหนื่อยกับการตัดสินใจแล้วดันผิดพลาด คอลัมน์ต่อว่าผู้เรียนรู้จากบทเรียนในอดีตปีที่ผ่านมาเราเน้นจํานวนการทํางานเยอะๆเน้นปริมาณไม่เน้นคุณภาพจนอดหลับอดนอนไม่พอ
ปรากฏว่าทําทุกอย่างเต็มไปหมดแต่ไม่ได้มีดีต่อบริษัทสักอย่างบริษัทเสียหายมหาศาลจากการตัดสินใจผิดพลาดบางทีจะดีกว่าถ้าเราอยู่นิ่งๆมีสติตัดสินใจให้น้อยแต่แม่นยําจะส่งผลลัพธ์ที่ดีกับบริษัทในระยะยาวมากขึ้น อันนี้ทางที่ผมเห็นด้วยอย่างมากนะครับคือจริงๆโดยส่วนตัวผมมองว่าการที่มีทีมงานที่เราไว้ใจได้เราควรจะยกดาบให้เขานะครับให้เขาตัดสินใจแทนเราได้เลยเขามีอะไรในการตัดสินใจเต็มที่แทนเราเพราะด้วยความที่เรามองแล้วว่าคนที่เราเลือกเข้ามานั้นเป็นคนที่มีศักยภาพที่ดีพอสิ่งที่เราควรจะทําต่อคือการให้สิทธิ์ในการตัดสินใจของเค้าอย่างเต็มที่เพื่อที่เขาจะรู้สึกถึงความเป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจนั้นๆนะครับ
แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง คือด้วยความที่คนคนนั้นเป็นคนที่เราคัดมาแล้วครับดังนั้นทําไมเราถึงจะปล่อยให้คนคนกลุ่มนั้นดําเนินการแทนเราไม่ได้ล่ะนะครับอันนี้ผมก็มองว่าเป็นแบบนั้นดังนั้นเนี่ยโดยคดีเนี่ยผมจะ
พูดเสมอว่าผมมีดาบให้น้องๆ3ารถฟันได้ในทันทีผมจะไม่รอให้ผมต้องฟันเองเพราะว่าถ้าผมรอแล้วผมต้องฝันเองบางครั้งอาจจะช้าเกินไปสิ่งหนึ่งที่สําคัญเลยคือเราให้สิทธิในการที่จะตัดสินใจได้อย่างทันทีให้กับตัวของนางน้องๆนะครับอีกส่วนหนึ่งเลยคือถ้าน้องฟันแล้วผิดพลาดแน่นอนครับน้องก็คือน้องมันมีความเป็นไปได้ที่อาจจะเกิดฮิวแมนไรท์อยู่แล้วสิ่งที่เราทําต่อได้คือเราต้องรับมันครับหมายความว่าอะไรหมายความว่าต่อให้เราไม่ได้เป็นคนตัดสินใจในการทําแล้วมันเกิดความผิดพลาดเกิดขึ้น แต่ด้วยความที่เราเป็นคนให้ออฟโทรไรซ์คนที่ตัดสินใจไปแล้วดังนั้นเมื่อเกิดผลกระทบตามมาสิ่งที่เราต้องทําคือเราต้องรับผิดชอบในพาร์ทพาร์นั้น
อันนี้คือหน้าที่ของหัวหน้าที่ดีสําหรับผมนะครับแล้วผมก็มองว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้องแต่หลังจากนั้นเสร็จโอเคเรามาคุยกันกับตัวของคนที่น่าสนใจคุณพ่ออีกทีหนึ่งว่าโอเคมันเกิดขึ้นอะไรบ้างและคืออะไร แค่นั้นครับเราไม่มีการลงโทษอะไรกันเพราะว่าเรามองว่าโอเคทุกอย่างเราให้สิทธิ์ไปแล้วเราให้ความ
3ารถในการตัดสินใจของเราให้เค้าไปแล้วดังนั้นเราอย่ามานั่งเตรียมคนที่พายว่าทําไมคุณถึงเลือกแบบนั้นแบบนี้ทําไมคุณต้องโวยวาย มันไม่ได้ประโยชน์อะไรครับ
เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นทุกอย่างจะต้องมาวิ่งที่เรามาที่หมดซึ่งซึ่งอันนี้ผมไม่เห็นด้วยนะครับแล้วรู้สึกว่ามันทําให้เสียเวลามากกว่านะครับ อ่ะส่วนทําไมความผิดพลาดสร้างผู้นําในอนาคตนะครับเมื่อจํานวนการตัดสินใจต่อวันลดลงหมายความว่าต้องผลักภาระการตัดสินใจให้คนอื่นดังนั้นเราจึงถามว่าจะมั่นใจในการตัดสินใจของทีมได้อย่างไรนะครับซึ่งทางฝั่งของท็อปเจรยุทธ์ก็ได้พูดว่าในยุคปัจจุบันถ้าตัดสินใจแล้วเสียหายร้อยลล้าน
ผลกระทบมันน้อยกว่าช่วงแรกที่ตัดสินใจแล้วเสียหายหนึ่งล้าน มันมีความหมายมากกว่าหนึ่งร้อยลล้านในปัจจุบันเมื่อเทียบกับขนาดของเราในตอนนี้เพราะฉะนั้นพอเรามีพื้นที่สําหรับความผิดพลาดหรือก็คือmargin
of the นะครับควรจะกระจายอํานาจตัดสินใจให้คนในองค์กรได้เรียนรู้ความผิดพลาดนั้นนั้นเรียนรู้ที่จะเติบโตขึ้นมาเป็นผู้นําในอนาคตมันจําเป็นทําให้โครงสร้างผู้นําของเราแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยเรื่อยนะครับ
อันนี้เป็นผ้าที่อย่างที่แจ้งครับผมเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับเพราะว่าผมมองว่าถ้าคุณอยากจะให้บริษัทมีความโตขึ้นทุกอย่างไปได้เร็วขึ้นนะครับการสนใจไม่ควรจะอยู่แค่คนใดคนหนึ่ง โอเคคุณผมเข้าใจได้ว่าการตัดสินใจของคนคนหนึ่งจะมีผลหรือมีความเค้าเรียกอะไรมีความเฉียบแหลมมากที่สุดในคนๆนี้แต่นั่นหมายความว่าทุกๆอย่างมันต้องชะลอไปหมดทุกๆอย่างมันต้องรอคนคนเดียวเกิดคนๆนี้ป่วยอะเช่นผมป่วยหรืออะไรก็แล้วแต่เกิดขึ้นจะเกิดอะไรขึ้นตามมา
ดังนั้นต้องบอกตามตรงครับว่าการดีเซลเท่าไรการตัดสินใจคือการกระจายการตัดสินใจไปให้คนอื่นนั้นถือเป็นเรื่องสําคัญมากนะครับแล้วก็อย่างที่แจ้งเช่นเดียวกันคือให้เขาเรียนรู้การผิดแต่เราต้องรับผิดชอบเพราะเราเป็นคนให้สิทธิ์ในการตัดสินใจนั้นนะครับ เช่นเดียวกันครับในส่วนของกรณีถ้าสมมุติว่ามองว่าเราให้บริการลูกค้าแล้วลูกค้า
เกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมาแล้วก็แต่ละลูกน้องของเราเป็นคนดําเนินการตัดสินใจไปแล้วนะครับผลที่ตามมามันคือตามนั้นครับคือถ้าสมมุติการตัดสินใจที่ผิดพลาดนะครับเราผู้เป็นหัวหน้าจําเป็นต้องรับผิดชอบ เพราะมันคือการให้สิทธิ์เขาไปแล้วและอีกส่วนหนึ่งคือถ้าลูกน้องตัดสินใจได้ถูกต้องเราควรจะชมเขาครับเพราะว่าสุดท้ายเขาจะเป็นผู้นําในอนาคตในที่สุดนะครับ
อ่ะในส่วนของหัวข้อเวิร์คไลฟ์บาลานซ์นะครับทางฝั่งของท็อปจิรายุนะครับได้กล่าวว่าสําหรับแนวคิดตอนนี้คือตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครที่ประสบความสําเร็จแต่เกินค่าเฉลี่ยบอกว่าดีสักคนอย่างคริสเตียโนโรนัลโดก็ไปสนามคนแรกและออกจากสนามคนสุดท้ายทุกวันนี้อายุ 38
ปียังเป็นนักเตะที่วิ่งเร็วที่สุดและกระโดดสูงที่สุดหรืออิรมัสเขาก็ยังนอนในพื้นที่โรงงานของตัวเองอยู่เลย กลับกันถ้าลองไปดูที่เจฟฟ์เบซอสนะครับ
ตอนนี้สิตัดสินใจเล่นแล้วชัดเจนว่ามีเวลาให้ทุกคนทั้งครอบครัวเพราะเกษตรจากอเมซอนแล้วถูกไหมแต่ถ้าถามว่าในช่วงก่อตั้งบริษัทเขามีเวลานั่งกินข้าวตอนเช้ากับลูกตอน 10 โมงไหมก็คงไม่ใช่
เพราะมันเป็นเวลาที่หอบหนังสือไปส่งตามบ้านลูกค้าเองดังนั้นท็อปจึงสรุปว่าอย่าเปรียบเทียบเวลาของแต่ละคนเพราะมันไม่เหมือนกันช่วงชีวิตของแต่ละคนคงไม่เหมือนกันเพราะฉะนั้นเราต้องใช้กลยุทธ์ในการดําเนินชีวิตที่ถูกต้องในเวลาที่เหมาะสมของตัวเองทั้งหมดอยู่ที่เป้าหมายและนิยามความสําเร็จของเราว่าคืออะไร ทีนี้มาในหัวข้อไม่ต้องออกจากได้แต่ขยายให้กว้างขึ้นคืออะไรนะครับในฐานะของซีอีโอย่อมาจากชีสเอเวอรี่ติ่งออฟฟิศเซอร์ครับคือเราต้องทําทุกอย่างที่ไม่มีใครทําเพื่อองค์กรรอดเราต้องชินกับการทําอะไรใหม่ๆอยู่ที่อยู่นอกคอมฟอร์ทโซนเช่นการพูดต่อหน้าคนเมื่อก่อนเป็นสิ่งที่ทางฝั่งของท็อปจิรายุนั้นกลัวมากๆนะครับแต่เดี๋ยวนี้คือทําไปเรื่อยๆคอมฟอร์ทโซนของเราก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆอะไรที่ทําเกิน
1000 ครั้งเราก็จะเก่งมนุษย์เราจะปรับตัวได้มหาศาล
ลองวิ่งทุกวันดูสิครับไม่นานเราก็จะวิ่งได้ไกลขึ้นมนุษย์จะปรับตัวกับสิ่งที่ทําทุกวันได้อย่างดีเพราะฉะนั้นถ้าเราอยากจะเป็นคนที่เก่งเราต้องทําหนึ่งอย่างที่เรากลัวอยู่ทุกวันอย่างที่สองคืออย่ากลัวที่จะขอความช่วยเหลือหลายคนกลัวแม้กระทั่งขอความช่วยเหลือจริงๆทุกคนอาจจะเซอร์ไพรส์ว่าจริงๆแล้วไอ้เรื่องของการเริ่มเทคแอ็คชั่นแกลบพูดกล้าขอจริงจริงแล้วเนี่ยคนดีที่จะช่วยเรามากกว่าที่คิดนะครับไม่มีใครประสบความสําเร็จได้ด้วยตัวของคุณเองมันอยู่ที่คอมมูนิตี้มันอยู่ที่สภาพแวดล้อมอยู่ที่เน็ตเวิร์คของเราที่จะต้องสร้างและกล้าที่จะขอความช่วยเหลือ เรามีเวลาเพียงแค่ 24 ชั่วโมง 7
วันต่อสัปดาห์ดังนั้นต้องใช้ประโยชน์จากทรัพยากรที่มีนะครับของทุกคนที่เรารู้จักเพราะฉะนั้นทางฝั่งของกรุ๊ปที่ชื่อว่าวายพีโอก็คือยังเพรสซิเดนท์ออออเรชั่นนะครับที่ทางฝั่งของบริษัททั่วโลกตั้งขึ้นมาเนี่ยเป็นเหมือนกับกลุ่มผู้บริหารนะครับเขาก็จะช่วยเหลือซึ่งกันและกันและก็มีการแชร์ข้อมูลกันอยู่เสมอทางฝั่งของกลุ่มตัววายพีโอเนี่ยก็ได้มีการมีความคิดคล้ายคล้ายกันคือ อะไรก็แล้วแต่ที่ช่วยได้ก็จะแนะนําด้วยกันนะครับ
สุดท้ายนี้นะครับในประโยคส่วนสุดท้ายของบทความนะครับเอ่อทางฝั่งของท็อปจิรายุเขาก็บอกว่าไม่มีอะไรที่มันง่ายไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความสําเร็จแบบค่ําคืนนะครับต้องใช้ความอดทนความเพียรพยายามและความสม่ําเสมอและถึงแม้ว่าจะเจอเรื่องยากขนาดไหนก็จะคิดเสมอว่าตื่นเช้าขึ้นมาก็จะเป็นวันใหม่ที่เราจะพร้อมลุยไปกับอีกวันหนึ่งนะครับทําต่อเนื่องอย่ายอมแพ้ง่ายๆนั่นคือจุดสุดท้ายของบทความนะครับแล้วก็มองว่าสุดท้ายนี้เป็น หาที่ผมคิดว่า
ถ้าเป็นผู้บริหารอายุประมาณ 20 กว่า 30
กว่าผมว่าเป็นส่วนที่คงต้องเจอกันทุกคนคือเบอร์ไลน์บาลานซ์ไม่เวิร์คไลฟ์บาลานซ์จริงนะครับเอ่ออย่างผมเองก็ หลายคนก็จะเห็นว่าผมมีเนื้อหาหรือว่าบทความอะไรมากมายที่ทําไม่ว่าจะเป็นตัวของงานที่ทําละตัวของผ่าแคสตัวของเมกาที่ทําทั้งแหล่ทําวิดีโอแล้วก็รวมถึงยังไม่รวมสัมภาษณ์ยังไม่รวมเรื่องของการไปไล่กับที่อื่นนู่นนี่นั่นด้วยนั้น
เวลาของผมในตอนนี้เวลาเล่นเกมไม่มีเลยครับแฟน4 7เวิร์ดมาผมซื้อมาตั้งแต่วันดีรักเอดิฉันยังไม่เปิดเลยครับเปิดมาแค่เล่นนิดเดียวยังไม่ถึงชัตเตอร์ด้วยซ้ําแล้วปิดนะครับก็ผมมองว่าเราซัฟเฟอร์ตอนนี้กับเราในอายุ
40 กว่าผมว่าเรายอมทรัพย์เฟอร์ตอนนี้ดีกว่านะครับ
ดังนั้นก็สู้ต่อไปครับหากใครหลายคนที่ยังรู้สึกเหนื่อยล้าอะไรเงี้ยผมก็มองว่าอยากให้บทความนี้หรือว่าพอดแคสต์นี้เป็นกําลังใจให้กับหลายๆคนที่กําลังสู้อยู่แล้วก็กําลังพยายามอยู่กําลังที่จะบอกว่าพยายามหรือเวิร์คไลฟ์บาลานซ์แล้วแต่ว่าก็ยังไม่ได้สักที ก็จะบอกว่า
ผมก็ไม่มีไลฟ์บาลานซ์ครับขอบคุณครับขอบคุณที่เรื่องที่เข้ามาติดตามแล้วพบกันใหม่สําหรับวันนี้ลากันไปก่อนสวัสดีครับ