สวัสดีครับกลับมาแข่งกับชิวตีแบต 10
ก้าวผมสุเมธจิตภักดีบดินทร์ดำเนินรายการนะครับแอบภิกษุณีเป็นโสดของวันจันทร์สื่อคือเรื่องของสอบคิวดีนะครับวันนี้จะพูดถึงเรื่องของการสัมภาษณ์พ่อแม่ 70
คนที่เลี้ยงลูกให้สำเร็จไปไกลกว่าพ่อแม่เพราะเลี้ยงดูด้วยความเคารพนะครับคืนนี้เป็นพาสของทางเพจไปให้ถึงร้อยล้านเขามีเรื่องของการสรุปข้อมูลในพาร์ทนี้ขึ้นมาเรื่องของการที่พ่อแม่ 70
คนเลี้ยงลูกให้สำเร็จทำอย่างไรกันบ้างนะครับในภาคนี้เองเนี่ย ต้องบอกตามตรงครับโดยปกติแล้วเนี่ยในส่วนของ
ตัวมันเองไม่ได้คิดจะมีลูกอะไรนะครับเพราะว่าด้วยสภาวะเศรษฐกิจด้วยสังคมด้วยอะไรแบบนี้มันผมว่าค่อนข้างยากในการเลี้ยงดูนะครับผมก็เลยมองว่าโอเคตัวเองไม่เลี้ยงลูกจะดีกว่านะครับโอเคแต่ว่าพอมาดูในข้อมูลแบบนี้จริงๆมันก็เป็นพาร์ทนึงที่เป็นข้อมูลที่สำคัญและก็มองว่าอยากให้เอาไปแอบใช้กับในแต่ละครอบครัวดูน่ะครับคือพ่อแม่บางคนแอบเชื่อว่าการเลี้ยงลูกด้วยความเข้มงวดคือวิธีการสร้างเส้นทางแห่งความสำเร็จให้กับลูกได้แต่จริงๆแล้วในหน้าที่ของพ่อแม่อาจจะไม่ใช่การสร้างเส้นทางแต่เป็นการให้คำแนะนำซะมากกว่านะครับเพราะหน้าที่ในการสร้างและก็เลือกเส้นทางไหนควรเป็นหน้าที่ของตัวลูกเองนะครับ มากอดมาโหแม่โครนบิดสั้นๆถ้าอ่านผิดขออภัยในผู้เขียนหนังสือไรซิ่งแอนด์ออลเทอร์บิเนอร์นะครับได้สัมภาษณ์ให้ผู้ปกครองกว่า
70 คนที่ 3 ารถเลี้ยงลูกตัวเองกลายเป็นผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จได้เนี่ยแม้ว่าแต่ละคนจะมีเชื้อชาติศาสนารายได้โครงสร้างทางสังคมครอบครัวและการศึกษาที่แตกต่างกันแต่วิธีที่พ่อแม่พวกเขาเหล่านี้เลี้ยงลูกตัวเองนะครับมีเหมือนกันก็คือการเคารพในตัวลูกนะครับการเคารพในตัวลูกคืออะไรนะครับเป็นเรื่องปกติที่พ่อแม่ส่วนใหญ่อยากเห็นลูกของตัวเองโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสุขมีคุณภาพและก็มีประสบความสำเร็จในชีวิตนะครับดังนั้นสิ่งที่พ่อแม่เหล่านั้นทำตั้งแต่ลูกยังเล็กก็คือเรื่องของการวางแผนชีวิตให้พวกเขาและก็คอยจูงมือให้เดินไปตามแผน
จนโตในสังคมไทยเนี่ยในสำนวนไทยและมีการพูดถึงความคุ้นเคยคำว่าพ่อแม่รังแกฉันซึ่งนั่นก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นจากการวางแผนให้ชีวิตให้ลูกนั่นเองนะครับการเลี้ยงดูด้วยความเคารพนะครับคือการมองเห็นเด็กเป็นอิสระและเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเหตุผลพวกเขาไม่ได้มีแค่เพียงแค่อารมณ์เท่านั้นเด็กหลายคนที่มองว่าไร้เดียงสาจริงๆแล้วเค้าอาจจะเข้าใจและก็รู้เรื่องมากกว่าผู้ใหญ่ที่กว่าจะคิดซะอีกนะครับทางมากอดนะครับได้แนะนำ 3
สิ่งที่หลายครอบครัวควรทำความเข้าใจเพื่อความสำเร็จที่เกิดขึ้นในอนาคตของลูกนะครับ หนึ่ง
พ่อแม่มีหน้าที่ไก่ไม่ใช่บังคับนะครับสิ่งแรกที่ควรทำคือปล่อยให้เด็กเลือกเส้นทางด้วยตัวเอง เมื่อเขากำลังเดินทางไปผิดทางหน้าที่ของผู้ปกครองคืนแนะนำไม่ใช่ชี้ทางเพราะสุดท้ายพวกเขาต้องเป็นคนกำหนดชีวิตของตัวเองโทมัสวูลนะครับเติบโตมาในครอบครัวที่มีกฎเกณฑ์มากมายแต่พ่อแม่เค้าให้อิสระอย่างเต็มที่ในการไล่ตามเป้าหมายของตัวเองนั่นคือการสร้างวิดีโอเกม
ถึงอย่างนั้นแม่ของเขาก็ไม่ได้ปล่อยปะละเลยเรื่องการเรียนเพราะตราบใดที่ยังเรียนได้เกรดดีอยู่นะคะแม่เขาก็จะปล่อยให้เล่นเกมได้อย่างอิสระนะครับ จนกระทั่งเขาได้ไปฝึกงานที่อิเล็กทรอนิกอาตส์นะครับซึ่งเป็นขายวิดีโอเกมเจ้าดังชั้นนำนะครับความฝันในการสร้างเกมของตัวของโธมัสเนี่ยก็ใกล้เข้ามาถึงเรื่อยๆนะครับเขาต้องดรอปเรียนช่วงนึงนะเพื่อวิ่งไปตามเป้าหมายนั้นพ่อและแม่ก็ไม่ว่าอะไรนะครับแต่ยังเชื่อมั่นว่าเขาจะทำได้ต่อมาเขา
3 ารถเป็นโปรดิวเซอร์หลักของไลอ้อนเกมและก็ได้สร้างเกมลีกออฟเลเจนด์ซึ่งปัจจุบันมีผู้เล่นกว่าร้อย
80 ล้านคน สนับสนุนค สอง นะครับสนับสนุนให้ไปในเส้นทางที่ลูกเป็นนะครับ
ทุกคนจะประสบความสำเร็จได้หากได้รับแรงบัลดาลใจจากครอบครัวแม้ความฝันนั้นจะไกลเกินเอื้อมแต่อย่าดูถูกนะครับ การกีดกันความ 3
ารถของเด็กนะครับจะทำให้เด็กเกิดความกดดันและก็จริงๆแล้วเด็กทุกคนมีพรสวรรค์นะครับอัตลักษณ์นี้จะเกิดขึ้นได้หากพ่อแม่ช่วยกันดึงความ 3 ารถออกมานะครับ
ดีเอวันลาดนะครับคือ หนึ่ง ในนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จซึ่งเขาเป็นอ๊ากทิดอินเรสซิเดนซ์ของสปอร์ตฝ่ายนะครับถ้าย้อนกลับไปในช่วงประมาณ
8 ขวบนะครับทาง วอลลาสนะครับใดสนใจในเรื่องของการลงทุนอย่างมากนะครับเมื่อแม่รู้ก็ทำการให้เงินก้อน
หนึ่ง และก็สอนเข้าลงทุนนะครับเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวิจัยบริษัทต่างๆซึ่งแม่ของเขาเองนั่นก็ทำหน้าที่แค่ให้คำปรึกษานะครับให้คำแนะนำส่วนเขาตัดสินใจเองว่าจะเอาไปลงทุนกับอะไรนะครับซึ่งแน่นอนในช่วงแรกๆเขาก็สูญเสียเงินลงทุนไปจำนวนมากภายใน
6 ปีแต่แม่พ่อเองก็ยังสนับสนุนอยู่และก็บอกว่าการสูญเสียไปเป็นส่วน
หนึ่ง ของกระบวนการเรียนรู้หลังจากนั้นเขาก็ศึกษาเรื่องของการลงทุนมากยิ่งขึ้นจนกระทั่งเข้าใจแก่นแท้ของการลงทุนตั้งแต่เป็นเด็กเลยนะครับข้อ
3 นะครับพร้อมยื่นมือเข้าช่วยเหลือนะครับแน่นอนว่าก่อน
การปล่อยให้เด็กอยู่กับอิสระเนี่ยลองผิดลองถูกสอนให้เค้ารู้จักความผิดพลาดและก็ได้เรียนรู้ด้วยตัวเองเนี่ยไม่ได้หมายความว่าจะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือซะทีเดียวเลยหากเราจินตนาการปล่อยให้ลูกเดินเข้าไปในเขาวงกตและลูกเจอทางตันหาทางต่อไปต่อไม่ได้หน้าที่ของพ่อแม่คือการพาลูกเดินย้อนกลับมา สอนให้พวกเขาคิดที่จะหาทางไปต่อมองภาพรวมให้ใหญ่ขึ้นเพราะมันยังมีอีกหลายเส้นทางที่พวกเขายังไม่เคยไปแนะนำวิธีหาทางออกไม่ใช่การเฉลยว่าทางออกนั้นต้องไปทางไหนแม้ว่าการเลี้ยงลูกจะไม่ใช้สูตรที่ตายตัวแต่การให้ความเคารพซึ่งกันและกันเป็นสิ่งสำคัญเพราะเมื่อเด็กได้รับอิสระพวกเขาจะได้มีความคิดที่ไม่ได้อยู่แค่ในกรอบจำกัดของผู้ใหญ่แต่จะกล้าฝันที่ใหญ่เกินตัวและทำมันได้สำเร็จจากการสนับสนุนของครอบครัวนั่นเองนะครับโอเคโซนนี้ก็ประมาณนี้นะครับว่าหวังว่าจะเป็นเอบีโสตถี
เป็นประโยชน์กับตัวของครอบครัวหลายครอบครัวนั่นเองนะครับขอบคุณครับมาติดตามแล้วพบกันใหม่สำหรับวันนี้ลากันไปก่อนสวัสดีครับ