สวัสดีครับก็ไม่งั้นก็ชิวชิวสกู๊ปตี้บาย 10 ปี 9
ผมสุเมธจิตต์ภักดีบดินทร์อมรินทร์กาญจน์นะครับเอพพิโซดนี้จะเอพิโสดของซอฟท์คิวเดย์นะครับวันนี้จะพูดถึงเรื่องของ เติบโตขึ้นไม่ได้หมายความว่าต้องมีความรู้สึกน้อยลงนะครับอันนี้เป็นข้อคิดจากหนังสือแด่หัวใจงดงามที่ถูกหลงลืมนะครับโดยบทความที่ผมเอามาจากทางฝั่งของเพจชื่อว่านะครับ
ถ้าใครอยากอ่านแบบเต็มเต็มก็แนะนําให้เข้าไปดูเรื่องของตัวเออเพจนะครับในเฟสบุ๊คแล้วกันนะครับ คนเรามักถูกคาดหวังว่าเมื่ออายุเยอะขึ้นจะต้องจัดการอารมณ์ความรู้สึกได้มากขึ้นซึ่งก็หนีไม่พ้นความโกรธความเศร้าความกังวลต่างๆซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดายที่เอกลักษณ์ของการเป็นมนุษย์ถูกลดคุณค่าลงไป
ยังดีที่อย่างน้อยก็เขียนหนังสือก็ไม่ได้สนับสนุนแนวทางดังกล่าวผู้เขียนบอกว่าจริงจริงแล้วเรื่องของการแสดงอารมณ์ความรู้สึกมันไม่ได้เกี่ยวกับอายุอะไรเลยไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็มีช่วงที่อยากร้องไห้อย่าหัวเราะหรืออยากทําตัวติ๊งต๊องบ้างในบางครั้งการเก็บกดอารมณ์นั้นไว้ต่างหากนั่นคือเป็นปัญหา ผมเองก็เชื่อแบบนั้นผมเป็นคนร้องไห้ง่ายมาตั้งแต่เด็กจนมักถูกครอบครัวและคนรอบตัวว่ากล่าวอยู่บ่อยครั้งว่าคิแงบ่อน้ําตาตื้นไม่เข้มแข็งลูกผู้ชายไม่ควรถนัดแบบนี้
แต่ถ้าไม่มีใครที่นึกสงสัยว่าทําไมผมถึงร้องไห้ง่ายกว่าเด็กคนอื่นทั่วไปบางทีมันอาจเป็นการพยายามเก็บกดความรู้สึกนี่นี่แหละ พอมันท่วมท้นอยู่ในใจแค่มีอะไรสะกิดเพียงเล็กน้อยน้ําตาก็แตกออกมาได้เมื่อผมเติบโตขึ้นผมจึงไม่รู้สึกผิดกับตัวเองที่จะแอบร้องไห้คนเดียวเพราะมันช่วยได้มากและในชีวิตจริงก็ไม่มีใครหนีความเจ็บปวดได้หรอกไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินงานหรือความสัมพันธ์แต่เรื่องความสัมพันธ์น่าจะเด่นชัดที่สุดเวลายุติความสัมพันธ์กับใครการแสดงความเข้มแข็งไม่ใช่การอดกลั้นไม่ร้องไห้ออกมาแต่เป็นทัศนคติต่างหาก
ทัศนคติที่พยายามทําความเข้าใจว่าทําไมความสัมพันธ์ถึงเดินมาถึงจุดนี้ได้และเข้าใจว่าบางอย่างต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่ 3 ารถเปลี่ยนผลลัพธ์ได้
ต่อให้แยกจากกันก็ไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์นั้นไร้ความหมายเพราะเรายังคงเก็บช่วงเวลานั้นไว้ในเพลงหนังหรือสถานที่ต่างต่างเสมอ เมื่อฟังเพลงบางครั้งบางเพลงในสถานที่บางแห่งไปสถานที่บางที่หรือดูหนังบางเรื่องก็ทําให้เรานึกถึงใครบางคนเสมอถ้าเราเข้าใจได้แบบนี้เราจะก้าวก้าวข้ามผ่านเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นไปได้โดยไม่จําเป็นต้องเก็บกดความเสียใจเราแค่เข้าใจก็พอแล้ว
สุดท้ายนี้มีแนวคิดหนึ่งจากหนังสือที่น่าจะฮีลใจใครหลายหลายคนได้ครับนั่นก็คือในช่วงเวลาที่เศร้าหรือเจ็บปวดให้คิดว่าสิ่งดีๆก็อาจกําลังใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อเข้าหาเราอยู่ก็ได้เช่นเดียวกัน ขอให้ทุกคนมีความสุขและผ่านความทุกข์ไปได้ไวไวขอบคุณครับเอ๊ะตอนนี้จะประมาณนี้นะครับหากใครที่อยากจะอ่านหนังสือเต็มๆก็แนะนําให้ไปอ่านหนังสือชื่อว่าแดดหัวใจงดงามที่ลุกหลงลืมนะครับแล้วก็ถ้าใครสนใจจากเพจที่สรุปเนื้อหาประมาณนี้ก็ลองตามเพจชื่อว่า
i godistformd book ดูแล้วกันนะครับ
ขอบคุณทุกท่านเข้ามาติดตามสําหรับวันนี้ลากันไปก่อนสวัสดีครับ