สวัสดีครับคุณไมค์ท่านก็ชิวชิวส์เคอร์ตีบาย10 เพลงครับผมสุเมธจิตรภักดีบดินทร์วรรณรายการนะครับเอ่ยของวันจันทร์ก็คือเรื่องของซอฟคิวเดย์นะครับวันนั้นจะพูดถึงเรื่องของพระเจ้าทําแต่สิ่งที่ทําได้เจ้าจะไม่มีวันทําได้ดีกว่าตอนนี้นะครับอันนี้เป็นเอิ่มตัวของบทความที่มาจากทางฝั่งของเพจในเฟสบุ๊คชื่อว่าเริ่มซักทีนะครับต้องบอกว่าอันนี้เป็นเมสเสจที่ค่อนข้างน่าสนใจและก็เป็นเมสเสจ
ที่ผมคิดว่าถ้าถ้าเคยฟังแล้วก็คือเรื่องของการออกเซฟโซนนั่นแหละนะครับโดยอันนี้เนี่ยมาจากหนังนะครับเอิ่มจงฟูแพนด้านะครับโดยผู้พูดเนี่ยไม่ใช่ทางฝั่งของตัวเองนะครับหรือโพลแต่ว่าจะเป็นทางฝั่งของอาจารย์ของพระเอกของเราอีกทีนึงก็คืออาจารย์ชิพนะครับ ตัวของอาจารย์ญี่ปุ่นเองมีการพูดถึงประโยคนี้ผมขอซ้ําอีกครั้งนึงนะก็คือถ้าเจ้าทําแต่สิ่งที่ทําได้เจ้าจะไม่มีวันดีคืนกว่าตอนนี้นะครับอันนี้ต้องบอกว่าเป็นเออบทความหรือว่าเป็นคําพูดเฟสสั้นสั้นแต่มีความหมายมากมากนะครับในวันที่เราลงมือทําสิ่งใดด้วยตัวเองนะครับด้วยความตั้งใจตัวเองแต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างที่หวังมันอาจทําให้เรารู้สึกเหมือนเป็นคนโชคร้ายที่สุดในโลก
บางครั้งความผิดพลาดเหล่านั้นก็กัดกร่อนความมั่นใจของเราเปลี่ยนวันที่สดใสกลายเป็นวันหม่นหมองนะครับหลายครั้งที่เรามองความสําเร็จของคนอื่นแล้วรู้สึกว่าฉันก็ทําได้เหมือนกันแต่พอลงมือทําจริงจริงแล้วกลับพบกับข้อผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่าจนเริ่มสงสัยว่าเราอาจไม่มีความ 3ารถเหมือนพวกเขารึเปล่า
แต่หากเรากลับมาทบทวนอยู่เสมอทําในสิ่งที่เราทําและเป้าหมายที่ตั้งไว้เราจะพบว่าความผิดพลาดนั้นไม่ได้เป็นตัววัดว่าเราดีหรือแย่แต่อย่างใดแต่มันคือครูที่ช่วยให้เราเข้าใจสิ่งที่ยังขาดและนําไปสู่สิ่งที่ดีขึ้น การก้าวออกจากสิ่งที่คุณเคยมักเต็มไปด้วยความเ
4 ยง เราอาจพลาดเพราะไม่เข้าใจกระบวนการหรือใจร้อนจนข้ามขั้นตอนสําคัญและเมื่อพลาดผิดพลาดไปนะครับอาจจะรู้สึกผิดหวังจนอยากล้มเลิกแต่ลองมองอีกมุมนึงหากเรามีการปรับเป้าหมายที่ชัดเจนเรียนรู้ที่จะยอมรับคนผิดพลาดสิ่งที่เราได้รับจากความล้มเหลวคือความรู้ทั้งสิ้น
เราได้รู้ว่าเรายังขาดอะไรแล้วหยิบสิ่งนั้นมาเรียนรู้แก้ไขและลองใหม่อีกครั้งหนึ่ง ทุกครั้งที่เราลุกขึ้นจากล้มผลลัพธ์ย่อมเปลี่ยนไปและโอกาสที่จะประสบความสําเร็จย่อมสูงขึ้นกว่าที่เคยนะครับแกก็บทความที่เป็นบทความที่มาจากทางฝั่งของเพจเริ่มซักทีนะครับก็เอ่อเอามาแชร์ให้ฟังแล้วก็จริงๆแล้วถ้าอย่างที่แจ้งไปอ่ะครับหรือที่พูดไปเนี่ย
สิ่งที่ต่างๆที่เราพยายามทําเนี่ยในเรื่องของกรอบที่มันอาจจะไม่ได้อยู่ในส่วนที่เราเคยทํามาก่อนนะครับแต่ในหลายหลายครั้งเองผมคิดว่าสุดท้ายมันจะเป็นตัวผลักดันเราให้เรา 3ารถที่จะทําในสิ่งที่นอกกรอบได้มากขึ้นเรื่อยๆนะครับแล้วก็การล้มในทุกทุกครั้งไม่ใช่หมายความว่าเราแพ้แต่อย่างใดแต่นั่นหมายความว่าเรารู้และเรียนรู้สิ่ง
ที่ทําแล้วผิดพลาดเพิ่มมากขึ้นและเราจะไม่ซ้ําอีกนะครับหรือเรามีการจะพยายามปรับตัวเองให้มันดีมากขึ้นในทุกด้านอีกทีนั่นเองเพราะอย่างที่ย้ําครับทุกอย่างมันคือการเรียนรู้และการเรียนรู้นั้นมันจะส่งผลต่อตัวเราเองและสิ่งที่เราจะทําในอนาคตอย่างแน่นอนนะครับขอบคุณทุกท่านมาติดตามและพบกันใหม่สําหรับวันนี้ลากันไปก่อนสวัสดีครับ