เป็นจิตภักดี ประเด็นดําเนินรายการนะครับ
episode นี้ episode ของ soft skill day นะครับ
วันนี้จะพูดถึงเรื่องของโชคุนนะครับ โชคุนเนี่ยเป็นศิลปะแห่งการทํางานให้ดีนะครับ
ของร้านเล็กเล็กในญี่ปุ่นนะครับ ซึ่งแม้ว่าเค้าจะเป็นร้านเล็กเล็กเองก็ตามอยู่ในตรอกเองก็ตาม
แต่ว่าคนสุดท้ายก็ยังไปกินนะครับ เป็นเพราะอะไรนะครับ
เรามาดูมาคุยกันนะครับ ในพาร์ทนึง
ส่วนของญี่ปุ่นเองเนี่ย เราต้องทราบสําหรับใครที่ยังไม่เคยไปนะครับ
มันก็จะมีตอกซอกซอยเยอะมากนะครับ แล้วก็ตรอกซอกซอยที่ว่าเนี่ยมันไหลล้านหลายหลายครั้งมันก็จะมี
เอ่อ ร้านรับเนี่ยครับ ร้านที่แบบโหพิเศษมากเลย
แต่ว่าไม่เอาไม่ไปไหนอยู่ตรงนั้นแหละ แล้วก็อยู่มาหลายชั่วอายุคนนะครับ
แต่คนก็ยังไปกันนะครับ เอิ่ม
ลองนึกถึงสภาพการเดินผ่านตรอกแคบในโตเกียวนะครับ มีกินอาหารหอมกรุ่นนะครับ
ลอยมาจากร้านเล็กเล็กนะครับ เสียงทักทาย อบอุ่นจากเจ้าของร้าน
แล้วก็บรรยากาศที่ทําให้เรารู้สึกเหมือนได้ ทานอาหารที่บ้านนี่คือเสน่ห์ของธุรกิจขนาดเล็กในญี่ปุ่นที่มีมากกว่า
เป็นแค่สถานที่ซื้อขายนะครับ ความพิเศษที่มักซ่อนอยู่ในตรอก
เอ่อ เพราะคนญี่ปุ่ นไม่ได้แค่ขายของแต่พวกเขาใช้วิธีการพิเศษเหล่านี้นะครับ
หนึ่งคือการอยู่ร่วมกับชุมชนนะครับ ร้านค้ามักจะตั้งอยู่ในบ้านที่เจ้าของอาศัยอยู่สร้างความสัมพันธ์ระยะยาวกับลูกค้าในละแวกนั้นนะครับ
แล้วก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจําวันในย่านนั้นเลยทีเดียวนะครับ 2 ครับ วัฒนธรรมโชกุนินนะครับ
เป็นการอุทิศตนเพื่อความเชี่ยวชาญในงานฝีมือการพัฒนาทักษะอย่างต่อเนื่อง ไม่มีที่สิ้นสุด
ภาคภูมิใจในก้านในการสร้างผลงานคุณภาพสูงนะครับ อันนี้คือถือว่า
เป็นหัวใจหลักและปัจจัยหลักของ ตัวร้านเล็กเล็กเลย
หรือแม้กระทั่งพูดตรงตรงก็คืองานฝีมือใดๆ ก็แล้วแต่ของญี่ปุ่นเป็นแบบนั้นนะครับ
ซึ่งในหลายหลายครั้งที่ผมไปญี่ปุ่นนะครับ ก็รู้สึกประทับใจในร้านหลายหลายร้า
นที่ผมคิดว่า อือมันมันไม่มีในไทยคือคําว่าไม่มีในไทยที่ว่าหมายถึงว่า
ยกตัวอย่างเช่นนะครับ เออ ร้านบางร้านคือเป็นร้านเครื่องหนัง
แบบเครื่องหนังอย่างเดียวเลย แล้วเค้าก็ไม่ทําอย่างอื่นเลยนะครับ
เออเป็นกระเป๋าเป็นอะไร ก็แล้วแต่นะครับ
แต่เป็นกระเป๋าที่เค้าทําเองทั้งหมด แล้วเค้าก็อยู่มาหลายรุ่นแล้วนะครับ
ไม่ถูกดิสรัปเลย ยังแบบขายได้ปกติ เพราะว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเรื่องของความตั้งใจนะครับ
แล้วก็อีกส่วนนึงคือ เออ ยกตัวอย่างอีกอันนึงนะครับ
เป็นเรื่องของอย่างเช่นตะเกียบ คือทางร้านเนี่ยมีแค่ตะเกียบอย่างเดียว
มีตะเกียบกับอาขออภัยอีกอันนึงก็คือจานนะฮะ มีตะเกียบอาจารย์แค่นั้นทั้งร้านไม่ขายอย่างอื่นเลยขายแค่เฉพาะเรื่องของตะเกียบ
แล้วก็ตัวของจานชามแค่นั้นนะครับ ซึ่งสําหรับผม ผมรู้สึกว่ามันว้าว
คําว่า ว้าวที่ว่าเพราะว่าคือ เขาทําเรื่องเดียวเขาก็อยู่รอดได้
เขาก็ทําธุรกิจได้และตัวเขาเองก็ยังอยู่อย่างนั้นมาหลายหลายปีมาเป็นแบบเป็นร้อยปี บางร้านอ่ะนะครับ
นั่นคือวัฒนธรรมของโชกุลินอย่างแท้จริงคือเค้าพยายามเน้นในเรื่องของทักษะในเรื่องของอาชีพนั้นนั้นอย่างต่อเนื่องนะครับ เป็นผู้เชี่ยวชาญจริงจริงนะครับ
และมีความภาคภูมิใจในการสร้างผลงานคุณภาพสูงออกมาแล้วทําให้กลายเป็นว่าร้านร้านนั้นเนี่ยต่อให้ขายเรื่องเดียว แต่ร้านนี้คือร้านสเปเชียลลิสต์ที่โอเค
ฉันยังไงฉันก็ต้องไปร้านนี้ด้วยความประณีตด้วยความแข็งแรงทนทานด้วย ความเรียกว่ามีความเอาใจใส่ต่อตัวของ
การบริการแล้วก็รวมถึงเรื่องของ เอ่อ การอยู่ร่วมกับในชุมชนนะครับ
ซึ่งมันก็ทําให้ตัวของวัฒนธรรมโชกุนเนี่ยมันมีมาอย่างต่อเนื่องยาวนานแล้วก็ไม่หมดไปจากญี่ปุ่นนะครับ ซึ่งถ้าบอกตรงตรงคือผมเห็นแลปแบบนี้หลายหลายครั้ง
เองผมก็รู้สึกเหมือนกันว่า เออ ทําไมทางไทยเราเองมันไม่3ารถมาปรับประยุกต์ให้มันเป็นแบบนี้ได้นะนะครับ
ร้านเออ ร้านหลายๆร้าน ผมเชื่อว่าร้านประเทศไทยเองมีงานฝีมือมากมายที่ดีไม่ได้เทียบไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่าของญี่ปุ่นเลยนะครับ
แต่ทําไมเราถึงทําแบบเขาไม่ได้ ทําไมเราถึงอยู่ยาวนานแบบนั้นไม่ได้นะครับ
นั่นคือส่วนที่ผมรู้สึกว่ามันมันมีเสน่ห์นะครับ แล้วก็จริงจริง
อยากให้มาปรับประยุกต์กับตัวของงานโอทอปงานใดๆก็แล้วแต่ในไทยเพิ่มเติมมากขึ้นมากๆ จริงๆ
นะครับ สิ่งที่ทําให้ร้านเล็กๆในญี่ปุ่นโดดเด่นก็เพราะวัฒนธรรมที่เกื้อหนุนครับ
คนญี่ปุ่นให้คุณค่ากับความเชี่ยวชาญเฉพาะทางเค้าร่วมงานฝีมือ แล้วก็ความตั้งใจและพวกเค้าอยากสนับสนุนธุรกิจในท้องถิ่นนะครับ
ถ้าจะถามหาสิ่งที่เราจะลอกเลียนแบบได้ก็คือการสร้างคุณค่าที่แท้จริงไม่จําเป็น ต้องเป็นร้านใหญ่ก็ครองใจคุณได้ให้คุณภาพกับความตั้งใจเป็นสื่อกลาง
อีกข้อคือการอยู่ร่วมกับชุมชน เพราะธุรกิจเป็นส่วนหนึ่งของสังคม
การเติบโตพร้อมกับชุมชนจะทําให้เกิดการสร้างคุณค่าร่วมกันธุรกิจขนาดเล็กในญี่ปุ่นไม่ได้เป็นแค่ตัวอย่างของการทําธุรกิจ แต่เป็นตัวอย่างของการสร้างสังคมที่มีความหมายอีกด้วยในโลกที่เต็มไปด้วย
5 งสรรพสินค้าขนาดใหญ่ และก็แพลตฟอร์มออนไลน์มากมาย
ร้านเล็กๆเหล่านี้เตือนใจแล้วว่า การค่าการค้าที่แท้จริงคือการสร้างความสัมพันธ์
การแบ่งปันความเชี่ยวชาญและการเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนที่มีชีวิตชีวา นั่นเองนะครับ โอเค
เอพพิโซดนี้ก็เอามาจากทางฝั่งของไปให้ถึงร้อยล้านนะครับ เป็นเพจในเฟสบุ๊คนะครับ
หากใครสนใจลองไปติดตามเพิ่มเติมก็สามารถทําได้เช่นเดียวกันนะครับ โอเค
พอใจกันไปก็ขอฝากในเรื่องของตัวเศรษฐกิจ กาวแพลตฟอร์มนะครับ
หากใครเลื่อนอยากเรียนรู้เรื่องของตัวไซเบอร์ซีเคียวริตี้เทรนนิ่งนะครับ ก็ลองไปใช้งานดูนะครับ
มันมีเดโมพาร์ทอยู่แล้วมีพาร์ทที่3ารถเข้าไปเล่นได้โดยที่ไม่ต้องเสียเงินอะไรเลย เพียงแค่สมัครสมาชิกเท่านั้นเองนะครับ
โอเคพิสูจน์นี้ประมาณนี้ครับ ขอบคุณทุกทุกท่านที่ติดตามและพบกันใหม่สําหรับวันนี้ลากันไปก่อน
สวัสดีครับ